คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องขอว่า ผู้ร้องเป็นภรรยาชอบด้วยกฎหมายของสิบตำรวจโทสุขุม พัฒนะไพบูลย์ สิบตำรวจโทสุขุมถึงแก่ความตายมีทรัพย์มรดกคือที่ดิน 5 แปลง พร้อมสิ่งปลูกสร้าง อาวุธปืนลูกซองยาว1 กระบอก รถยนต์บรรทุกเล็ก 1 คัน รถยนต์นั่งสองแถว 1 คัน และเรือประมง 1 ลำ ผู้ตายมิได้ทำพินัยกรรมและมิได้ตั้งผู้จัดการมรดกไว้ การจัดการมรดกมีเหตุขัดข้อง ขอให้ตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของสิบตำรวจโทสุขุมผู้ตายผู้คัดค้านทั้งสองยื่นคำร้องคัดค้านว่า ผู้คัดค้านทั้งสองเป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายของสิบตำรวจโทสุขุมผู้ตาย ซึ่งเกิดกับนางบุญส่ง พัฒนะไพบูลย์ ผู้คัดค้านที่ 2 ได้ยื่นคำร้องขอจัดการมรดกของผู้ตายต่อศาลชั้นต้น และศาลชั้นต้นมีคำสั่งตั้งให้ผู้คัดค้านที่ 2 เป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตายแล้ว ตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 149/2533 ของศาลชั้นต้น ขอให้ยกคำร้องในวันนัดไต่สวนคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า ศาลมีคำสั่งตั้งให้ผู้คัดค้านที่ 2 เป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตายแล้วตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 149/2533 ของศาลชั้นต้น จึงงดการไต่สวนและมีคำสั่งให้ยกคำร้องของผู้ร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของผู้ร้องว่าเมื่อศาลมีคำสั่งให้ผู้คัดค้านที่ 2 เป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตายแล้ว ผู้ร้องมีสิทธิยื่นคำร้องขอให้ตั้งผู้จัดการมรดกได้อีกหรือไม่ เห็นว่า เมื่อศาลได้มีคำสั่งตั้งผู้คัดค้านที่ 2เป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตายไว้แล้ว โดยมิได้จำกัดอำนาจของผู้จัดการมรดกไว้แต่เฉพาะทรัพย์บางอย่าง ทรัพย์มรดกที่ผู้ร้องขอจัดการในคดีนี้ก็เป็นทรัพย์สินอยู่ในอำนาจหน้าที่ของผู้จัดการมรดกดังกล่าวที่จะต้องดำเนินการอยู่แล้ว
การที่ผู้ร้องขอให้ตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตายอีก จึงเป็นการขอให้ตั้งผู้จัดการมรดกซ้อนกัน ที่ศาลล่างทั้งสองมีคำสั่งต้องกันให้ยกคำร้องของผู้ร้องศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยส่วนที่ผู้ร้องอ้างว่า มีเหตุสมควรที่ศาลจะสั่งถอนผู้คัดค้านที่ 2 ออกจากการเป็นผู้จัดการมรดกนั้นเห็นว่าไม่ใช่ประเด็นคดีนี้ จึงไม่รับวินิจฉัยให้พิพากษายืน
