คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2493 จำเลยทำสัญญาค้ำประกันคนต่างด้าวซึ่งมีสัญชาติจีนที่เดินทางเข้ามาในราชอาณาจักร 24 ราย ไว้กับพนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองกรุงเทพมหานคร โดยจำเลยสัญญาว่าจะจัดการให้คนต่างด้าวทั้ง 24 รายปฏิบัติการให้เป็นไปตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมืองหรือตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง ถ้าผิดสัญญาข้อใดจำเลยยอมให้ปรับสัญญาละ 20,000 บาท ต่อมาปรากฏว่าคนต่างด้าว 17 ราย ไม่มีหลักฐานแสดงว่าเดินทางออกไปนอกราชอาณาจักรตั้งแต่วันครบกำหนดระยะเวลาที่อนุญาตให้อยู่ในราชอาณาจักรตลอดมาและคนต่างด้าว 7 ราย อยู่ในราชอาณาจักรเกินกำหนดระยะเวลาที่อนุญาตให้อยู่ในราชอาณาจักรจำเลยผิดสัญญาประกันทั้ง 24 ราย โจทก์สั่งปรับจำเลย แต่จำเลยไม่ยอมชำระ ขอให้พิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 480,000 บาท พร้อมดอกเบี้ย
จำเลยให้การว่า โจทก์มิได้มอบอำนาจให้ผู้อื่นทำสัญญากับจำเลย โจทก์มิได้รับมอบอำนาจให้ฟ้องจำเลย โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง จำเลยไม่ผิดสัญญาค้ำประกันทั้ง 24 ราย คนต่างด้าว 17 ราย มีหลักฐานแสดงว่าเดินทางออกไปนอกราชอาณาจักรแล้วส่วนคนต่างด้าวอีก 7 ราย เดินทางออกนอกราชอาณาจักรเกินกำหดนเวลาที่อนุญาตจริงแต่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่แล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์มีอำนาจฟ้อง โจทก์มีสิทธิปรับจำเลย23 ราย พิพากษาให้จำเลยชำระเงินให้โจทก์ 460,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ปรับเพิ่มอีก 1 ราย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้จำเลยทำสัญญาค้ำประกันคนต่างด้าวทั้ง24 ราย
นี้ไว้กับพนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองกรุงเทพมหานครคนอื่นซึ่งมิใช่พลตำรวจตรีอนันต์ก็ตาม แต่ก็เป็นกรณีที่จำเลยทำสัญญาค้ำประกันนั้นไว้กับพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2493 ดังนั้นเมื่อจำเลยผิดสัญญาค้ำประกันพลตำรวจตรีอนันต์ซึ่งเป็นผู้บังคับการกองตรวจคนเข้าเมืองและเป็นพนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองซึ่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแต่งตั้งตามบทกฎหมายดังกล่าวย่อมมีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยบังคับตามสัญญาค้ำประกันนั้นโดยอาศัยตำแหน่งพนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นคู่สัญญากับจำเลยได้พิพากษายืน
