คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระหนี้เงินกู้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์ เป็นเงิน ๑๙๙,๕๐๒.๐๘ บาทพร้อมดอกเบี้ยและค่าฤชาธรรมเนียม หากจำเลยไม่ชำระ ให้ยึดที่ดินที่จำเลยจำนองไว้เป็นประกันออกขายทอดตลาดชำระหนี้แก่โจทก์เมื่อจำเลยไม่ชำระหนี้ตามคำพิพากษาดังกล่าว โจทก์จึงขอให้บังคับคดีและนำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินแปลงดังกล่าวประกาศขายทอดตลาด ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า จำเลยไม่ได้เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงที่โจทก์นำยึด เนื่องจากศาลแพ่งได้พิพากษาเพิกถอนนิติกรรมการซื้อขายที่ดินแปลงดังกล่าวระหว่างผู้ร้องกับจำเลยคดีถึงที่สุดแล้ว โดยศาลฎีกาพิพากษายืน ที่ดินแปลงดังกล่าวเป็นทรัพย์มรดกที่ผู้ร้องเป็นทายาทด้วยผู้หนึ่งซึ่งมีส่วนได้เสียขอให้มีคำสั่งไต่สวนงดการขายทอดตลาด ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า คำร้องไม่ได้อ้างว่าโจทก์ไม่มีสิทธิบังคับจำนองหรือการจำนองได้เพิกถอนแล้ว โจทก์ผู้รับจำนองย่อมมีสิทธิบังคับจำนอง ให้ยกคำร้อง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีข้อวินิจฉัยตามฎีกาของผู้ร้องว่าเมื่อเจ้าพนักงานบังคับคดีประกาศขายทอดตลาดที่ดินพิพาทซึ่งจำเลยจำนองประกันหนี้โจทก์ไว้ ผู้ร้องซึ่งเป็นบุคคลภายนอก แต่อ้างว่ามีส่วนได้เสียอยู่ในที่ดินพิพาท จะร้องขอให้ศาลไต่สวนงดการขายทอดตลาดที่พิพาทได้หรือไม่
พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าบุคคลภายนอกผู้มีส่วนได้เสียในการบังคับคดีแก่ทรัพย์สินตามหมายบังคับคดีจะขอให้ศาลมีคำสั่งงดการบังคับคดีได้ เฉพาะในกรณีที่ศาลออกหมายบังคับคดีหรือเจ้าพนักงานบังคับคดีดำเนินการบังคับคดีฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๙๖ เท่านั้นแต่คดีนี้โจทก์บังคับคดีแก่ที่ดินซึ่งจำเลยจำนองไว้กับโจทก์ถึงแม้ว่ากรรมสิทธิ์ในที่ดินแปลงดังกล่าวจะเปลี่ยนไปเป็นของผู้อื่น สิทธิจำนองก็ติดไปด้วย ดังนั้น การที่ศาลออกหมายบังคับคดีและเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ดำเนินการบังคับคดีแก่ที่ดินพิพาทซึ่งจำเลยจำนองไว้กับโจทก์ จึงหาได้ฝ่าฝืนต่อกฎหมายแต่อย่างใดไม่ผู้ร้องจึงจะมาร้องขอให้งดการบังคับคดีไม่ได้ คำพิพากษาฎีกาที่ผู้ร้องอ้างมาข้อเท็จจริงแตกต่างกับคดีนี้นำมาวินิจฉัยเทียบเคียกับคดีนี้หาได้ไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
