คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองชำระเงินตามสัญญากู้ จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การ ในวันสืบพยานโจทก์
จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องขอยื่นคำให้การ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งยกคำร้อง
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ตามสำนวนปรากฏว่าจำเลยทั้งสองมิได้ยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเมื่อวันที่ 5 มกราคม 2522 ว่าจำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การ และนัดสืบพยานโจทก์วันที่ 19 กุมภาพันธ์2522 เวลา 9 นาฬิกา 30 นาที ในวันสืบพยานโจทก์ จำเลยทั้งสองมาศาลและยื่นคำร้องว่ามิได้จงใจขาดนัดยื่นคำให้การ ขอให้ศาลชั้นต้นอนุญาตให้จำเลยทั้งสองยื่นคำให้การภายใน 3 วัน ศาลชั้นต้นเลื่อนการสืบพยานโจทก์และนัดไต่สวนคำร้องจำเลยทั้งสอง แล้วมีคำสั่งเมื่อวันที่ 12 เมษายน 2522ว่าจำเลยทั้งสองจงใจขาดนัดยื่นคำให้การ ยกคำร้องจำเลยทั้งสอง เลื่อนไปนัดสืบพยานโจทก์วันที่ 21 พฤษภาคม 2522 เวลา 9 นาฬิกา 30 นาที ซึ่งจำเลยทั้งสองทราบวันนัดแล้ว วันที่ 8 พฤษภาคม 2522 จำเลยทั้งสองอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้น วันที่ 21 พฤษภาคม 2522 โจทก์และจำเลยทั้งสองมาศาลตามนัด
ศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์เสร็จและสืบจำเลยทั้งสองซึ่งสาบานตนให้การเป็นพยานเอง วันที่ 23 พฤษภาคม 2522 ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี โจทก์และจำเลยไม่ได้อุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นปัญหาว่าอุทธรณ์จำเลยทั้งสองต้องห้ามมิให้อุทธรณ์หรือไม่ ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่า คำสั่งศาลชั้นต้นลงวันที่ 12 เมษายน 2522 ยกคำร้องจำเลยทั้งสองซึ่งขออนุญาตยื่นคำให้การภายใน 3 วัน เพราะมิได้จงใจขาดนัดยื่นคำให้การนั้น เป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา เมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องแล้ว ได้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีต่อไปและพิพากษาเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม2522 จำเลยทั้งสองยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นดังกล่าวในวันที่ 8 พฤษภาคม2522 ซึ่งเป็นระยะเวลาก่อนที่ศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากษา อุทธรณ์จำเลยทั้งสองจึงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 226(1)"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
