คำฟ้องและคำให้การ
ศาลเดิมฟังว่า ป.จำเลยฟัน จ.มีบาดเจ็บที่ตะโพกซ้าย ต้นขาซ้าย แลฝ่าเท้าซ้าย จ.นอนรักษาตัวอยู่ ๑๘ วัน ต่อจากนั้นยังลุดเดิรไปไกลบ้านไม่ได้อีกประมาณ ๗ วันจึงเดิรได้ดี ดังนี้ จึงให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๖ จำคุก ๒ ปี ส่วน ย.จำเลยฟังว่าไม่ได้ทำผิดด้วย ให้ปล่อยตัวไป ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ป.จำเลยผู้เดียวเป็นผู้ร้านรายนี้ แล จ.ถูกทำร้ายถึงสาหัส เพราะไม่สามารถประกอบอาชีพได้เกินกว่า ๒๐ วันจึงตัดสินยืนตามศาลเดิม
