คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยเอาเนื้อกระบือที่เป็นโรคตายเองขายให้ผู้อื่นใช้เป็นอาหาร โดยเป็นของที่อาจทำให้เกิดโรคภัยแก่ผู้บริโภค โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.เพิ่มเติมพระราชบัญญัติลักษณฆ่าโคกระบือและสุกรตามหัวเมือง ร.ศ.๑๑๙ ม.๒๗,๒๘ และกฎหมายอาญามาตรา ๓๓๕(๒๒) ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม.๓๓๕(๒๒) ส่วนข้อที่ขอให้ลงโทษจำเลยตามพ.ร.บ.ลักษณฆ่าโคกระบือนั้น ให้ยก
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์และฎีกาขอให้ลงโทษตามพ.ร.บ.ลักษณฆ่าโคกระบือ ฯลฯ ด้วย ศาลฎีกาตัดสินว่า ตาม ม.๒๗ แห่งพ.ร.บ.ฉะบับนั้นมุ่งจะลงโทษผู้ขายหรือพยายามจะขายเนื้อสัตว์ที่เน่าเสีย แต่ไม่ได้ความในคดีนี้ว่าเนื้กระบือที่จำเลยขายเป็นเนื้อที่เน่าเสีย ที่ศาลล่างทั้ง ๒ ยกฟ้องโจทก์ฝนข้อนี้ชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตาม
