คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นภริยาของผู้ตายโดยชอบด้วยกฎหมาย มีบุตรด้วยกัน ๓ คน อายุ ๙ ปี ๕ ปี และ ๓ ปี ตามลำดับ จำเลยทำละเมิดเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตาย ทำให้โจทก์และบุตรต้องขาดไร้อุปการขอให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายและค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์และบุตรทั้งสามรวมเป็นเงิน ๕๐๒,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ย
จำเลยให้การว่า โจทก์และบุตรไม่ใช่ผู้อยู่ในอุปการะของผู้ตายผู้ตายตายด้วยสาเหตุอื่น มิใช่เกิดจากความประมาทเลินเล่อหรือจงใจของจำเลย ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน ๓๘๑,๖๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ โจทก์และจำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระเงินจำนวน ๔๘๔,๐๐๐บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ โจทก์และจำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่ศาลล่างทั้งสองรับฟังมาโดยคู่ความไม่ฎีกาโต้แย้งว่า โจทก์เป็นภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายของนายบัญชา หงษ์ประชา ผู้ตาย มีบุตรด้วยกัน ๓ คน คือเด็กหญิงรัชดาพร เด็กหญิงสุดาวรรณ และเด็กชายสุรศักดิ์ หงษ์ประชาอายุ ๙ ปี ๕ ปี และ ๓ ปี ตามลำดับ สายจำหน่ายกระแสไฟฟ้าซึ่งต่อจากสายเมนข้างถนนวัดไร่ขิงเลียบไปตามลำคลองบางพร้าวหมู่ที่ ๕ ตำบลไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม อยู่ในความควบคุมดูแลของการไฟฟ้ส่วนภูมิภาค อำเภอสามพราน สายจำหน่ายกระแสไฟฟ้าดังกล่าวมี ๓ สายเป็นสายดิน ๑ สาย และสายไฟ ๒ สาย พาดบนเสาคอนกรีต รวม ๒๒ ต้นเสาไฟฟ้าต้นหนึ่ง ๆ ปักห่างกัน ๔๐ เมตร เมื่อวันที่ ๒๐ ตุลาคม ๒๕๒๔สายไฟฟ้าซึ่งเป็นสายดินพาดระหว่างเสาไฟฟ้าต้นที่ ๑๗ กับต้นที่ ๑๘ปักอยู่ในสวนของโจทก์และผู้ตายได้ขาดตกลงมา
ทำให้ผู้ที่ใช้ไฟฟ้าถัดจากต้นที่ ๑๘ ไปถึงปลายสายต้นที่ ๒๒ ไม่มีกระแสไฟฟ้าใช้ ต่อมาจึงมีผู้นำสายไฟฟ้าไปต่อเชื่อมสายดินที่ขาด แล้วใช้ไม้รวกค้ำสายดังกล่าวไว้ ครั้นวันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๕๒๔ ผู้ตายไปเปิดน้ำเข้าสวนและถึงแก่ความตายในท้องร่องซึ่งมีน้ำขังระหว่างเสาไฟฟ้าต้นที่ ๑๗กับต้นที่ ๑๘ ที่จำเลยฎีกาในข้อแรกว่า สายไฟฟ้าที่ขาดเป็นสายดินไม่มีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านไม่เป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิต ผู้ตายจึงมิได้ตายเนื่องจากถูกกระแสไฟฟ้าจากสายดินดังกล่าวนั้น คดีได้ความจากคำเบิกความของนายบุญเพิ่ม เจริญกูล พยานจำเลยซึ่งเป็นผู้ช่วยหัวหน้าส่วนเทคนิคเขตการไฟฟ้า ๓ และคำเบิกความของนายสันติพงษ์วงศ์พยัคฆ์ พยานโจทก์ทำนองเดียวกันว่าสายไฟฟ้าซึ่งเป็นสายดินนั้นจะต้องต่อลงดินทุก
ๆ ระยะ ๒๐๐ เมตร และปลายสายจะต้องต่อลงดินด้วยทั้งนี้เพื่อให้สายดินมีค่าเป็นศูนย์จริง ๆ กระแสไฟฟ้าจะไหลผ่านเข้าไม่ได้ แต่จากการเผชิญสืบสถานที่เกิดเหตุของศาลชั้นต้นเมื่อวันที่ ๕ กรกฎาคม ๒๕๒๗ ได้ความว่า สายไฟฟ้าที่พาดเสาเลียบลำคลองบางพร้าวทั้ง ๒๒ ต้นนี้มีสายดินที่ต่อลงดินเพียง ๒ แห่ง คือที่เสาไฟฟ้าต้นสุดท้าย ๑ แห่งกับที่เสาไฟฟ้าต้นที่ ๑๒ อีก ๑ แห่งสำหรับสายที่ต่อลงดินที่เสาต้นที่ ๑๒ นี้ สังเกตเห็นมีการขุดดินใหม่และใส่ท่อเอสลอนใหม่ ซึ่งความในข้อนี้เจือสมกับคำเบิกความของพยานโจทก์ คือนายทองสุข สุขถาวร ผู้ใหญ่บ้านท้องที่เกิดเหตุและนายสันติพงษ์ วงศ์พยัคฆ์ ที่ว่าขณะเกิดเหตุมีสายไฟฟ้าที่ต่อลงดินเพียงแห่งเดียวคือที่เสาไฟฟ้าต้นที่ ๒๒ ส่วนสายดินที่ต่อลงดินตรงเสาไฟฟ้าต้นที่ ๑๒ นั้น
ฝ่ายจำเลยเพิ่งมาจัดทำขึ้นเมื่อหลังจากเกิดเหตุแล้ว ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่า ขณะเกิดเหตุสายไฟฟ้าที่พาดเสาไฟฟ้าทั้ง ๒๒ ต้น มีสายดินที่ต่อลงดินเพียงแห่งเดียวคือที่เสาไฟฟ้าต้นที่ ๒๒ เมื่อเสาไฟฟ้าต้นหนึ่ง ๆ ปักห่างกัน ๔๐ เมตรรวม ๒๒ ต้น เป็นระยะทางถึง ๘๔๐ เมตร เช่นนี้ การที่จำเลยทำการต่อสายดินที่เสาสุดท้ายเพียงแห่งเดียว จึงไม่ทำให้สายไฟฟ้าซึ่งเป็นสายดินมีค่าเป็นศูนย์กระแสไฟฟ้าย่อมไหลผ่านเข้าไปได้ และในเรื่องนี้นายศักดา โตเจริญ พยานจำเลย ซึ่งเป็นผู้จัดการไฟฟ้าอำเภอสามพรานก็เบิกความตอบคำถามค้านทนายโจทก์ว่า ที่เกิดเหตุมีสายเปลือย๑ เส้น สายหุ้ม ๑ เส้น สายหุ้มคือสายซึ่งมีกระแสไฟฟ้า สายเปลือยคือสายดินซึ่งมีกระแสไฟฟ้าเช่นกัน
ดังนั้นที่จำเลยฎีกาว่า สายไฟฟ้าที่ขาดเป็นสายดินไม่มีกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน จึงขัดต่อพยานหลักฐานดังกล่าวข้างต้น เมื่อคดีได้ความจากคำเบิกความของร้อยตำรวจโทสิทธิศักดิ์ ภู่ลาย พนักงานสอบสวน และนายวิชาญ เอกเจริญโอสถ แพทย์ประจำตำบลผู้ชันสูตรพลิกศพผู้ตายว่า สภาพศพของผู้ตายมือและเท้าเกร็ง นายวิชาญใช้ไขควงตรวจวัดสายไฟที่ขาดในที่เกิดเหตุ ปรากฏว่ามีกระแสไฟฟ้า จึงลงความเห็นว่าผู้ตายถูกกระแสไฟฟ้าดูดถึงแก่ความตายตามรายงานชันสูตรพลิกศพเอกสารหมาย จ.๓ เช่นนี้ การที่ผู้ตายถึงแก่ความตายจึงเกิดจากความประมาทเลินเล่อของจำเลยที่ทำการพาดสายไฟฟ้าไม่ได้มาตรฐาน และเมื่อสายไฟฟ้าขาดตกลงมา ก็ไม่รีบจัดการแก้ไข จนเป็นเหตุให้ผู้ตายถูกกระแสไฟฟ้าดูดถึงแก่ความตาย ที่จำเลยฎีกาในข้อต่อมาว่า
โจทก์ฟ้องคดีนี้เป็นส่วนตัว ไม่ได้ฟ้องในฐานะผู้ปกครองหรือผู้แทนโดยชอบธรรมของบุตรผู้เยาว์ จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าขาดไร้อุปการะแทนบุตรของโจทก์นั้น โจทก์บรรยายฟ้องว่า โจทก์เป็นภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายของผู้ตาย มีบุตรด้วยกัน ๓ คนคือเด็กหญิงรัชดาพร เด็กหญิงสุดาวรรณ และเด็กชายสุรศักดิ์ หงษ์ประชอายุ ๙ ปี ๕ ปี และ ๓ ปี ตามลำดับ ขณะผู้ตายยังมีชีวิตอยู่เป็นผู้อุปการะโจทก์และบุตรของโจทก์ การที่จำเลยทำละเมิดเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตาย ทำให้บุตรโจทก์ขาดไร้อุปการะ จึงขอเรียกค่าขาดไร้อุปการะของบุตรโจทก์เช่นนี้ มีความหมายพอเป็นที่เข้าใจได้ว่าบุตรโจทก์ขอเรียกค่าสินไหมทดแทนตามสิทธิของตนนั่นเอง แต่เพราะเหตุที่บุตรโจทก์ทั้งสามเป็นผู้เยาว์ ยังฟ้องคดีเองไม่ได้โจทก์ซึ่งเป็นมารดาและผู้แทนโดยชอบธรรมจึงฟ้องแทน ถือได้ว่าโจทก์ฟ้องทั้งในนามตนเองและในนามของบุตรทั้งสามโดยปริยาย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
