คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงิน 487,639.09 บาท กับดอกเบี้ยหากไม่ชำระให้ยึดที่ดินบังคับจำนอง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้จำนวนดอกเบี้ยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "จำเลยฎีกาว่า โจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระหนี้ที่จำเลยเบิกเงินเกินบัญชีและฟ้องบังคับจำนอง เป็นฟ้องบังคับให้จำเลยชำระหนี้รายเดียวซ้อนกัน ไม่ทราบว่าโจทก์ประสงค์ฟ้องเรื่องอะไรแน่เป็นฟ้องเคลือบคลุม
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระหนี้ตามสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีที่จำเลยทำไว้กับโจทก์ ถ้าจำเลยไม่ชำระก็ให้ยึดทรัพย์ที่จำเลยจำนองเป็นประกันการชำระหนี้เบิกเงินเกินบัญชีไว้กับโจทก์ขายทอดตลาดชำระหนี้ ดังนี้ เป็นการฟ้องขอให้จำเลยชำระหนี้ที่จำเลยเบิกเงินเกินบัญชีก่อน ถ้าจำเลยไม่ชำระ จึงบังคับจำนองเอาเงินชำระหนี้เบิกเงินเกินบัญชี ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม ฎีกาจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นจำเลยฎีกาข้อต่อไปว่า จำเลยทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีไว้กับโจทก์เป็นจำนวนเงินไม่เกิน 300,000 บาท มีกำหนดชำระคืนภายใน 6 เดือนการที่โจทก์ปล่อยให้จำเลยเบิกเงินเกินบัญชีกว่า 300,000 บาท และเกิน6 เดือน โดยจำเลยไม่ได้ตกลงกับโจทก์ จึงเป็นความประมาทของโจทก์จำเลยไม่ผูกพันในวงเงินจำนวนที่เกิน กับไม่ต้องเสียดอกเบี้ยและดอกเบี้ยทบต้น
ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องเบิกเงินเกินบัญชีถือว่าเป็นเรื่องของบัญชีเดินสะพัดแม้เบิกเงินไปมากกว่าวงเงิน 300,000 บาท ที่ตกลงเบิกเงินเกินบัญชี และเมื่อครบกำหนดระยะเวลา 6 เดือนที่ระบุไว้ในสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีแล้วโจทก์จำเลยยังคงให้บัญชีเดินสะพัดเดินอยู่ต่อไป ย่อมแสดงว่าโจทก์จำเลยยังไม่ถือว่ามีการผิดนัด จนกว่าจะได้มีการหักทอนบัญชีและเรียกร้องให้ชำระเงินคงเหลือ จำเลยจึงต้องรับผิดในยอดเงินที่เกินนั้นพร้อมดอกเบี้ยและหากจำเลยไม่ชำระดอกเบี้ยแก่โจทก์ภายในวันที่ 5 ของทุกเดือน จำเลยก็จะต้องเสียดอกเบี้ยทบต้นอีกด้วย ฎีกาข้อนี้ฟังไม่ขึ้นอีกจำเลยฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า โจทก์ส่งหนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองถึงจำเลย แล้วพนักงานไปรษณีย์ส่งหนังสือบอกกล่าวคืน อ้างว่าผู้รับไม่ยอมรับจะฟังว่าจำเลยเป็นผู้ไม่ยอมรับไม่ได้ เพราะจำเลยไม่เคยพบพนักงานไปรษณีย์และเมื่อต่อมาโจทก์ได้บอกกล่าวบังคับจำนองโดยประกาศทางหนังสือพิมพ์ก็เป็นหนังสือพิมพ์ที่ไม่แพร่หลาย จะถือว่าได้มีการบอกกล่าวบังคับจำนองให้จำเลยทราบแล้วไม่ได้
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ส่งหนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับถึงจำเลยที่บ้านเลขที่ 52/15 หมู่ 1ถนนลาดพร้าว แขวงคลองจั่น เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร อันเป็นภูมิลำเนาของจำเลย แต่ผู้รับไม่ยอมรับ (เอกสารหมาย จ.2, จ.3) นั้น ข้อความที่ว่าผู้รับไม่ยอมรับแสดงว่ามีผู้รับแต่ไม่ยอมรับแทน การที่ส่งไม่ได้จึงเป็นเพราะจำเลยหลีกเลี่ยงไม่ยอมรับเอง ทั้งได้ความว่าต่อมาโจทก์ได้ประกาศคำบอกกล่าวบังคับจำนองให้จำเลยทราบโดยทางหนังสือพิมพ์ (เอกสารหมายจ.4) อีกครั้งหนึ่ง หนังสือพิมพ์นั้นจะแพร่หลายหรือไม่ ไม่สำคัญ เพราะการประกาศหนังสือพิมพ์เป็นการลงโฆษณาแล้ว จึงถือได้ว่าโจทก์ซึ่งเป็นผู้รับจำนองได้มีจดหมายบอกกล่าวการบังคับจำนองไปยังจำเลยซึ่งเป็นลูกหนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 728 แล้ว"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
