คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเขียนจดหมายโฆษณาหมิ่นประมาทเจ้าพนักงานมีใจความว่า "ผู้กำกับการตำรวจสั่งปล่อยตัวไปครั้งหนึ่งแล้วต่อมานายร้อยตำรวจ ไม่ถูกกันเป็นการส่วนตัวแกล้งปั้นเรื่องขึ้นอีก เวลานี้จึงต้องขัง"
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๑๑๖, และ ๒๘๒ วรรค ๒ ให้จำคุก ๒๐ วัน
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าที่จำเลยเขียนจดหมายเช่นนี้เป็นการปรารถปรับทุกข์กันส่วนตัว เพื่อขอให้ผู้รับจดหมายช่วยประกันตัว มิใช่มีเจตนาดูหมิ่นเจ้าพนักงานจึงไม่ผิดมาตรา ๑๑๖ ส่วนที่ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๒ นั้น โจทก์มิได้ฟ้องและนำสืบว่าข้อความในจดหมายนั้นได้รู้ถึงบุคลตั้งแต่สองคนขึ้นไป จึงไม่เข้าเกณฑ์ความผิดตามมาตรานี้ และจดหมายนี้จำเลยมีถึงบุคคลเฉพาะตัว ไม่ประสงค์ให้เปิดเผย จึงไม่เป็นการโฆษณาตามความในมาตรา ๓๓๙ (๓) ลงโทษจำเลยไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน.
