คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้เพิกถอนคำเตือนพนักงานตรวจแรงงานที่ 24/2541 ดังกล่าวเสียจำเลยทั้งสี่ไม่ให้การในวันนัดพิจารณาและสืบพยานโจทก์ ศาลแรงงานกลางพิเคราะห์คำฟ้องแล้วเห็นว่า
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งรับฟ้องไว้เป็นการสั่งโดยผิดหลง ให้เพิกถอนคำสั่งรับฟ้องเป็นไม่รับฟ้องจำหน่ายคดีจากสารบบความโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "มีปัญหาวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องขอให้เพิกถอนคำเตือนของพนักงานตรวจแรงงานที่ 24/2541 หรือไม่ เห็นว่า ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานฯ ข้อ 77 บัญญัติว่าเมื่อปรากฏว่านายจ้างฝ่าฝืนประกาศนี้ พนักงานตรวจแรงงานอาจให้คำเตือนเพื่อให้นายจ้างปฏิบัติการให้ถูกต้องภายในเวลาที่กำหนดไว้ในคำเตือนเสียก่อนก็ได้หมายความว่าเมื่อปรากฏว่านายจ้างได้กระทำการฝ่าฝืนประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานฯ ไม่ว่ากรณีใด ๆ
ก็ตาม พนักงานตรวจแรงงานมีอำนาจเตือนให้นายจ้างปฏิบัติให้ถูกต้องภายในระยะเวลาที่กำหนด คดีนี้ปรากฏว่าจำเลยที่ 3 และที่ 4 เป็นพนักงานตรวจแรงงาน สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานเขตพื้นที่ 8 อยู่ในบังคับบัญชาของจำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้สอบสวนตามที่นายอัศวิน กุลนิตยาภรณ์ ร้องเรียนว่าโจทก์ซึ่งเป็นนายจ้างเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชย ผลการสอบสวนของจำเลยที่ 3 และที่ 4 ปรากฏว่าโจทก์ฝ่าฝืนประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ฉบับลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 จึงออกคำเตือนแก่โจทก์ โดยอาศัยอำนาจตามข้อ 77 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าว ให้โจทก์จ่ายค่าชดเชยแก่นายอัศวิน กุลนิตยาภรณ์ ภายในเวลาที่กำหนดไว้ในคำเตือนนั้น
คำเตือนดังกล่าวมีผลเพียงเป็นการชี้แนะของเจ้าหน้าที่เพื่อระงับข้อพิพาทระหว่างนายจ้างลูกจ้างมิใช่เป็นคำสั่งหรือคำวินิจฉัยที่กฎหมายบัญญัติให้โจทก์ต้องปฏิบัติตาม ถ้าโจทก์เห็นว่าคำเตือนนั้นไม่ถูกต้องจะไม่ปฏิบัติตามก็ได้ คำเตือนดังกล่าวจึงไม่เป็นการกระทบกระเทือนต่อสิทธิหน้าที่ของโจทก์ดังนั้น การที่จำเลยที่ 3 และที่ 4 ออกคำเตือนแก่โจทก์จึงไม่เป็นการโต้แย้งเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ของโจทก์ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 31 โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องขอให้เพิกถอนคำเตือนของพนักงานตรวจแรงงานที่ 24/2541 อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
