คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยพร้อมทั้งบริวารออกจากตึกแถวพิพาท และให้ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 45,000 บาท
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงคงฟังได้ตามคำฟ้องเฉพาะที่จำเลยไม่ได้ให้การปฏิเสธว่า จำเลยเช่าตึกแถวพิพาทจากพระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าเฉลิมพลทิฆัมพร โดยสัญญาเช่าสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม 2522 วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2523 โจทก์ซื้อที่ดินและตึกแถวจากพระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าเฉลิมพลทิฆัมพร โจทก์ได้แจ้งให้จำเลยทราบว่า โจทก์ไม่ประสงค์ให้จำเลยเช่าอยู่ต่อไป ขอให้จำเลยและบริวารขนย้ายออก แต่จำเลยไม่ขนย้ายออกไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วในประเด็นที่ว่า โจทก์ต้องผูกพันให้เช่าจนถึงปี พ.ศ. 2534 นั้น เห็นว่า ขณะที่โจทก์ซื้อที่ดินและตึกแถวพิพาทแล้วแจ้งให้จำเลยขนย้ายออกไปนั้นเป็นระยะเวลาที่สัญญาเช่าเดิมสิ้นสุดลงแล้วและไม่มีการทำสัญญาใหม่ โจทก์ไม่เคยตกลงยินยอมผูกพันที่จะให้จำเลยเช่าต่อไป โจทก์กับจำเลยจึงไม่มีนิติสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกันแม้จำเลยจะมีสัญญาต่างตอบแทนเป็นพิเศษกับพระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าเฉลิมพลทิฆัมพร สัญญานี้ก็ไม่อยู่ภายใต้บังคับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 569 จำเลยไม่มีสิทธิเอาข้อตกลงดังกล่าวมายกขึ้นเป็นข้อต่อสู้กับโจทก์ผู้เป็นเจ้าของคนใหม่ คำพิพากษาฎีกาที่จำเลยอ้างนั้น ข้อเท็จจริงไม่ตรงกับคดีนี้ส่วนข้อที่ว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะจำเลยไม่ได้เช่าในนามส่วนตัวนั้น เห็นว่า จำเลยมิได้ปฏิเสธไว้ในคำให้การว่า จำเลยไม่ได้เช่าหรือเช่าในนามของบริษัทศรีฟ้าจึงไม่เป็นประเด็นที่ยกขึ้นว่ากันมาแต่ศาลชั้นต้น" ศาลฎีกาไม่วินิจฉัยให้ คดีไม่จำต้องวินิจฉัยคำพยานของทั้งสองฝ่าย"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
