คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญาซื้อแท่นพิมพ์มิลเลอร์ใช้แล้วตามสภาพที่เป็นอยู่ในขณะนั้นไปจากโจทก์ในราคา 4,050,000 จำเลยได้ชำระเงินให้โจทก์แล้วเป็นเงิน 1,050,000 บาท คงค้างชำระ 3,000,000 บาท โจทก์ได้มอบแท่นพิมพ์ให้แก่จำเลยรับไว้ตั้งแต่วันที่ 27 พฤษภาคม 2528 แต่จำเลยไม่ชำระเงิน ส่วนที่เหลือให้แก่โจทก์ ขอให้จำเลยชำระเงินจำนวน 3,356,250 บาทพร้อมดอกเบี้ยนับจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์
จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยทำสัญญาซื้อแท่นพิมพ์ตามฟ้องจริง หากจำเลยจะต้องรับผิดก็รับผิดชำระไม่เกิน 2,000,000 บาท เนื่องจากโจทก์ยอมลดหนี้ให้แก่จำเลย โจทก์ไม่ฟ้องคดีภายใน 1 ปี นับแต่วันส่งมอบแท่นพิมพ์คดีโจทก์จึงขาดอายุความแล้ว จำเลยซื้อแท่นพิมพ์โดยเชื่อคำพรรณาของโจทก์แต่แท่นพิมพ์ไม่สามารถพิพม์ได้ตรงตามคำพรรณา ถือว่าโจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญาจำเลยจึงไม่ชำระราคาให้แก่โจทก์และบอกเลิกสัญญา ขอให้ยกฟ้องและให้โจทก์คืนเงินค่าแทนพิมพ์จำนวน 1,125,945.20 บาท พร้อมดอกเบี้ย กับชดใช้ค่าเสียหาย
โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งจำเลยว่า โจทก์เคยตกลงจะลดราคาแท่นพิมพ์ให้แก่จำเลยจริง โดยมีเงื่อนไขให้จำเลยออกเช็คชำระหนี้ให้แก่โจทก์ โดยมีธนาคารเป็นผู้ค้ำประกัน แต่จำเลยไม่ได้ปฎิบัติตามเงื่อนไขดังกล่าวข้อตกลงนั้นจึงไม่มีผลบังคับโจทก์จำเลยตกลงซื้อขายแท่นพิมพ์ที่ใช้แล้ว จำเลยไม่มีสิทธิบอกเลิกสัญญา ขอให้ยกฟ้องแย้ง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องแย้ง ให้จำเลยชำระเงิน 3,000,000บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อการซื้อขายแท่นพิมพ์พิพาทเป็นการซื้อขายเสร็จเด็ดขาดตามสภาพที่เป็นอยู่ จำเลยจึงไม่มีสิทธิบอกเลิกสัญญาโดยอ้างเหตุว่าโจทก์ส่งมอบแท่นพิมพ์ไม่ตรงตามคำพรรณา โจทก์ไม่ได้เป็นฝ่ายผิดสัญญาอันจะต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหาย และสิทธิเรียกร้องตามฟ้องโจทก์เป็นการที่บุคคลผู้เป็นพ่อค้าเรียกเอาค่าที่ได้ส่งมอบของที่ขาย และจำเลยได้ใช้แท่นพิมพ์ที่ซื้อพิมพ์หนังสือออกจำหน่าย จึงเป็นการที่ได้ทำเพื่ออุตสาหกรรมของฝ่ายลูกหนี้นั้นเองซึ่งมีกำหนดอายุความ 4 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164 (1) (เดิม) โจทก์และจำเลยทำสัญญาซื้อขายแท่นพิมพ์พิพาทเมื่อวันที่ 17พฤษภาคม 2528 และโจทก์ส่งมอบแท่นพิมพ์พิพาทแก่จำเลยเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2528 นับถึงวันฟ้องคือวันที่ 9มกราคม 2530 ยังไม่ถึง 5 ปี
คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความแล้วศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า แม้โจทก์จะเคยตกลงลดยอดหนี้ให้จำเลยจาก 3,000,000 บาท ลงเหลือ 2,000,000 บาท ก็ตาม แต่การลดหนี้ดังกล่าวเป็นการลดโดยมีเงื่อนไข ปรากฎว่าจำเลยไม่ได้ดำเนินการตามเงื่อนไข ฉะนั้นต้องถือว่าเงื่อนไขต่าง ๆสิ้นสุดลงแล้ว จำเลยจึงต้องรับผิดชำระหนี้ที่ค้างอยู่เดิมจำนวน 3,000,000 บาท ต่อโจทก์
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
