คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามารตรา 358 ปรับ 1,000 บาท ยกฟ้องข้อหาบุกรุก
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องในข้อหาทำให้เสียทรัพย์ด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ตามฟ้องและคำให้การรับกันว่า จำเลยได้เข้าไปในที่พิพาทและตัดฟันต้นตาลในที่พิพาทจริง ในข้อหาฐานบุกรุกศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าผู้เสียหายและจำเลยยังเถียงกรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทจำเลยเข้าไปในที่พิพาท โดยไม่มีเจตนาบุกรุก ไม่มีฝ่ายใดอุทธรณ์ฎีกาเกี่ยวกับข้อหานี้ ปัญหาในชั้นฎีกามีเพียงว่าจำเลยกระทำผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ในเหตุที่จำเลยฟันต้นตาลหรือไม่
ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์อ้างเอกสารหมาย จ.2 แสดงว่าที่ดินของนางสมบทผู้เสียหายด้านตะวันตกจดที่ว่างตามทางนำสืบของโจทก์ประกอบคำบรรยายฟ้อง แสดงว่าที่ดินของนางสมบทผู้เสียหายเป็นที่สวน ตามธรรมดาที่สวนไม่มีคันนา ทางนำสืบของโจทก์จำเลยรับกันว่า ต้นตาลที่จำเลยตัดเกิดอยู่บนคันนา เมื่อพิจารณาถึงข้อนำสืบของจำเลยที่ว่าที่ดินของนายเผิดบิดาของนางชินภริยาจำเลยเป็นที่นาจดที่ดินของนางสมบทผู้เสียหายมีเอกสารหมาย ล.2 ยืนยันอยู่ เอกสารหมาย ล.2 คือหนังสือแสดงการครอบครอง(ส.ค.1) ซึ่งทำขึ้นก่อนหนังสือรับรองการทำประโยชน์เอกสารหมาย จ.2 ที่โจทก์อ้าง ดังนี้ มีเหตุที่จำเลยจะเข้าใจได้ว่าคันนาย่อมเป็นเขตที่นาของภริยาจำเลยแยกต่างหากจากที่สวนของนางสมบทผู้เสียหาย ลักษณะของต้นตาลที่จำเลยตัด นายจำรัสผู้ใหญ่บ้านพยานโจทก์เบิกความว่าเป็นลูกตาลหล่นจากต้นแล้วงอกขึ้นเอง การที่จำเลยตัดต้นตาลในที่ซึ่งจำเลยเข้าใจว่างอกขึ้นเองในที่นาของภริยาจำเลย เป็นเหตุผลแสดงว่าจำเลยขาดเจตนาที่จะทำให้ทรัพย์ของนางสมบทเสียหาย จำเลยไม่ต้องรับผิดในทางอาญา"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
