คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ใช้ปืนยิงนางเกตุผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่า แต่การกระทำดังล่าวไม่บรรลุผล เพราะกระสุนปืนไม่ถูกผู้ใด ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตายสมดังเจตนาของจำเลย ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 ริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า น่าเชื่อว่าจำเลยยิงเพื่อเป็นการข่มขู่ผู้เสียหายให้เกิดความกลัวหรือตกใจมากกว่า จึงลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้เสียหายไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง ของกลางให้ริบโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 ให้จำคุกจำเลย ริบของกลางจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ในคืนเกิดเหตุจำเลยได้ใช้อาวุธปืนยิงเข้าไปที่ห้องนอนของนางสาวประเคียงบุตรผู้เสียหาย 1 นัด
เพราะจำเลยเชื่อว่าผู้เสียหายนอนอยู่ในห้องนั้น ปืนเป็นอาวุธร้ายแรงที่อาจประหัตประหารชีวิตมนุษย์ได้ การกระทำของจำเลยจึงเป็นการกระทำโดยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย ข้อที่จำเลยไม่รู้ว่าในขณะนั้นมีใครอยู่ในบ้านผู้เสียหายบ้างและในขณะยิงก็ไม่ทราบว่าผู้เสียหายนอนอยู่ในห้องใดหรือส่วนใดของบ้าน มิใช่ข้อสาระสำคัญที่จะเป็นเหตุให้เจตนาของจำเลยที่เกิดขึ้นแล้วนั้นเปลี่ยนแปลงไป แม้ข้อเท็จจริงจะปรากฏว่าในขณะที่จำเลยลงมือยิงนั้นผู้เสียหายและนางสาวประเคียงมิได้นอนอยู่ในห้องที่จำเลยยิงเข้าไป โดยผู้เสียหายนอนอยู่นอกห้อง ส่วนนางสาวประเคียงแม้จะนอนอยู่ในห้องดังกล่าวแต่ทั้งนางสาวประเคียงและผู้เสียหายต่างก็ลุกจากที่ที่ตนนอนมาแอบดูจำเลยอยู่ที่หน้าต่างและฝาบ้านที่เกิดเหตุ
รวมทั้งข้อที่ปรากฏตามแผนที่สังเขปแสดงที่เกิดเหตุและบันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุของพนักงานสอบสวนว่าบ้านของผู้เสียหายเป็นบ้านไม้เก่าชั้นเดียวยกพื้นสูง 2 เมตร รอยกระสุนที่ฝาบ้านอยู่สูงจากพื้นบ้านประมาณ 1 เมตรนั้น ข้อเท็จจริงที่ปรากฏดังกล่าวนี้ก็ล้วนเป็นเหตุที่ทำให้การกระทำของจำเลยที่ได้ลงมือยิงผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่าไปตลอดแล้วนั้นไม่บรรลุผลตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 ทั้งสิ้นจำเลยจึงต้องมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหายพิพากษายืน
