คำฟ้องและคำให้การ
ปัญหามีว่า ความประพฤติต่อกันอันหนึ่ง ระหว่าง ร. กับจำเลย จะเป็นจำนำฤาขายฝาก ศาลเดิมแลศาลอุทธรณข้าหลวงพิเศษฟังว่า กิริยาอันนั้นเป็นขายฝาก แลฟังข้อเท็จจริงว่า ร.อยู่ในที่โดยอาศัยจำเลย ร.คัดค้านว่า ร. กับจำเลยได้ประพฤติต่อกันมาเป็นจำนำ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำเถียงเช่นนี้เป็นคำเถียงในข้อเท็จจริง ร. จะฎีกาไม่ได้ตามมาตรา ๔ แห่ง พระราชบัญญัติลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.๒๔๖๑
