คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตำแหน่งหัวหน้าแผนกฝ่ายการโดยสารขาเข้า สังกัดกองสถานีกรุงเทพ ได้รับค่าจ้างเดือนละ ๘,๙๕๐ บาท เมื่อวันที่ ๔ ตุลาคม ๒๕๒๒ โจทก์ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจกองปราบปรามจับเป็นผู้ต้องสงสัยร่วมกับผู้อื่นค้ายาเสพติดให้โทษ ซึ่งไม่เป็นความจริงวันที่ ๑๕ ตุลาคม ๒๕๒๒ จำเลยมีคำสั่งพักงานโจทก์และต่อมาวันที่ ๒๖ ตุลาคม ๒๕๒๒ จำเลยมีคำสั่งพักงานโจทก์และต่อมาวันที่ ๒๖ ตุลาคม ๒๕๒๒ จำเลยมีคำสั่งว่าการกระทำของโจทก์เป็นการประพฤติชั่วฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานอย่างร้ายแรง ทำให้จำเลยเสื่อมเสียชื่อเสียงให้ลงโทษปลดโจทก์ตั้งแต่วันที่ ๔ ตุลาคม ๒๕๒๒ แต่ในที่สุดเมื่อวันที่ ๒๘ ธันวาคม ๒๕๒๒ พนักงานอัยการมีคำสั่งไม่ฟ้องโจทก์ วันที่ ๘ มกราคม ๒๕๒๓ โจทก์มีหนังสืออุทธรณ์ถึงประธานกรรมการจำเลยขอให้จำเลยยกเลิกคำสั่งพนักงานและลงโทษปลดโจทก์ออกจากงานและรับโจทก์กลับเข้าทำงาน แต่จำเลยเพิกเฉยและไม่จ่ายเงินเดือนย้อนหลังให้แก่โจทก์นับแต่วันที่โจทก์ถูกพักงาน เป็นการฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามสัญญาจ้างแรงงาน ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างโดยไม่เป็นธรรม
โจทก์ยังมีสิทธิได้รับเงินรางวัลประจำปี ๒๕๒๒และ ๒๕๒๓ ในอัตราสองเท่าครึ่งและหนึ่งเท่าครึ่งของเงินเดือนตามลำดับขอให้ศาลบังคับให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานต่อไปในตำแหน่งเดิมหรือในตำแหน่งอื่นซึ่งไม่ต่ำกว่าและในอัตราค่าจ้างที่โจทก์ได้รับในขณะถูกเลิกจ้างให้จำเลยจ่ายเงินเดือนย้อนหลังให้โจทก์นับแต่เดือนตุลาคม ๒๕๒๒ ถึงเดือนธันวาคม ๒๕๒๓ รวม ๑๓๔,๕๕๐ บาท และนับแต่เดือนมกราคม ๒๕๒๔ ต่อไปอีกจนกว่าจำเลยจะรับโจทก์เข้าทำงาน ให้จำเลยจ่ายเงินรางวัลประจำปี พ.ศ. ๒๕๒๒ และ ๒๕๒๓ เป็นเงิน ๓๑,๓๒๕ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของต้นเงิน ๑๖๕,๕๗๕ บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะชำระเงินต้นเสร็จ
จำเลยให้การว่า เหตุที่จำเลยปลดโจทก์ออกจากงานเพราะโจทก์ต้องหาว่าร่วมกับผู้ต้องหาอื่นค้ายาเสพติดให้โทษเฮโรอีน ระหว่างประเทศไทยกับสิงค์โปร์ ฮ่องกง และจำเลยได้ให้เจ้าหน้าที่สอบหาข้อมูลหลักฐานต่าง ๆจากตำรวจกองปราบปรามยาเสพติดให้โทษและเจ้าหน้าที่สำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติดให้โทษได้รับการยืนยันตามทางการสอบสวนว่าโจทก์อาศัยตำแหน่งหน้าที่ที่ทำงานเกี่ยวข้องกับการขนส่งผู้โดยสาร การขนส่งสินค้าโดยเครื่องบินสายการบินของจำเลยและสายการบินอื่น ๆ ซึ่งจำเลยเป็นผู้รับดำเนินการขนถ่ายผู้โดยสารและสินค้า ทำการช่วยเหลือให้กลุ่มผู้ต้องหาอื่นลักลอบขนเฮโรอีนไปจำหน่ายยังต่างประเทศเป็นประจำพนักงานสอบสวนมีคำสั่งฟ้องโจทก์ในข้อหาร่วมกันมียาเสพติดให้โทษไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย แต่พนักงานอัยการสั่งไม่ฟ้อง
การกระทำของโจทก์ไม่คำนึงถึงชื่อเสียงของจำเลย จงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหายและเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานอย่างร้ายแรง ถึงแม้พนักงานอัยการสั่งไม่ฟ้อง จำเลยก็ไม่อาจรับโจทก์เข้าเป็นพนักงานของจำเลยอีกต่อไป ถือได้ว่าโจทก์มีมลทินมัวหมอง มีพฤติการณ์ไม่น่าไว้วางใจ การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงเป็นการกระทำที่ชอบด้วยเหตุผลตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยขอให้ยกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์มิใช่เป็นการกระทำโดยไม่เป็นธรรม โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยขอให้รับโจทก์กลับเข้าทำงานได้พฤติการณ์ของโจทก์เป็นข้อเท็จจริงเพียงพอที่จำเลยจะเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุไม่ไว้วางใจและไม่ประสงค์ที่จะให้ทำงานกับจำเลยต่อไปตามระเบียบของจำเลยว่าด้วยการบริหารงานบุคคลฯ แต่ยังถือไม่ได้ว่าโจทก์กระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงอันเป็นโทษไล่ออกปลดออก ซึ่งจำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินรางวัลประจำปีและไม่มีสิทธิให้จำเลยจ่ายเงินเดือนย้อนหลังแก่โจทก์ พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ ๔๖,๕๐๐ บาท คำขออื่นให้ยก ผู้พิพากษาสมทบฝ่ายนายจ้างทำความเห็นแย้งว่า โจทก์ทำผิดระเบียบบริษัทจำเลย ว่าด้วยการบริหารงานบุคคล พ.ศ. ๒๕๒๑ และประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ ๔๗(๓) จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย โจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่าเมื่อวันที่ ๔ ตุลาคม ๒๕๒๒ โจทก์ถูกตำรวจกองปราบปรามจับฐานเป็นผู้ต้องสงสัยว่าร่วมกับผู้อื่นค้ายาเสพติดให้โทษเฮโรอีน ทั้งนี้โดยมีผู้ต้องหาอื่นซัดทอดว่า โจทก์ร่วมค้าเฮโรอีนด้วยและในชั้นจับกุมตำรวจค้นพบชื่อและเลขหมายโทรศัพท์ของผู้ต้องหาอื่นอีกคนหนึ่ง เลขหมายโทรศัพท์เป็นเลขหมายโทรศัพท์ห้องที่พบเฮโรอีน โจทก์ให้การปฏิเสธตลอดมา เมื่อพนักงานสอบสวนสอบเสร็จส่งสำนวนไปยังพนักงานอัยการ พนักงานอัยการมีคำสั่งไม่ฟ้องโจทก์เมื่อความผิดที่โจทก์ถูกกล่าวหามิได้มีการฟ้องให้ศาลพิจารณาจนศาลพิพากษาว่าโจทก์เป็นผู้กระทำผิดแล้วก็ถือไม่ได้ว่าโจทก์เป็นผู้กระทำผิดดังข้อกล่าวหา และไม่มีเหตุที่จะถือว่าโจทก์ประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง และฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับการทำงานของจำเลยอันเป็นเหตุให้จำเลยเลิกจ้างได้โดยไม่จ่ายค่าชดเชย
ปัญหาที่โจทก์อุทธรณ์ว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำผิดต่อระเบียบข้อบังคับหรือกฎหมาย เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมนั้น เห็นว่าการเลิกจ้างที่จะถือว่าไม่เป็นธรรมนั้นย่อมต้องพิเคราะห์ถึงเหตุแห่งการเลิกจ้างว่านายจ้างมีเหตุอันสมควรหรือเพียงพอที่จะเลิกจ้างลูกจ้างหรือไม่ เป็นคนละเหตุกับการเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย ซึ่งต้องพิเคราะห์ถึงว่าลูกจ้างกระทำผิดต่อระเบียบข้อบังคับหรือกฎหมายหรือไม่ สำหรับกรณีนี้ตามระเบียบบริษัทการบินไทยจำกัด ว่าด้วยการบริหารงานบุคคล พ.ศ. ๒๕๒๑ ตอน ๒ ว่าด้วยวินัย การลงโทษการอุทธรณ์ และการร้องทุกข์ได้ให้คำนิยามคำว่า "เลิกจ้าง" ไว้ว่าหมายความว่า"มาตรการลงโทษที่ใช้กับพนักงานซึ่งบริษัทไม่ไว้วางใจ และไม่ประสงค์ที่จะให้อยู่ทำงานกับบริษัทต่อไป หรือยุบหน่วยงานหรือตำแหน่งงาน" เมื่อพฤติการณ์ของโจทก์ตามข้อเท็จจริงข้างต้นมีเหตุอันสมควรและเพียงพอที่จำเลยจะไม่ไว้วางใจโจทก์และให้โจทก์ทำงานกับจำเลยต่อไป จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
