คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับนายเสกสรรซึ่งศาลพิพากษาลงโทษไปแล้ว ร่วมกันกระทำผิดต่อกฎหมายหลายกรรมต่างกันกล่าวคือ ก. จำเลยและนายเสกสรรร่วมกันมีไว้ในความครอบครองซึ่งยาเสพติดให้โทษเฮโรอีนไฮโดรคลอไรด์ จำนวน 1 หลอด น้ำหนัก 0.02 กรัมโดยมิได้รับอนุญาต ข. จำเลยกับนายเสกสรรเสพยาเสพติดให้โทษเฮโรอีนโดยการฉีดเข้าสู่ร่างกายโดยฝ่าฝืนกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522
จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15, 67 ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง (ที่ถูกต้องพิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องข้อหามีเฮโรอีนในครอบครองอีกข้อหาหนึ่ง)
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์บรรยายฟ้องข้อหาดังกล่าวในฟ้อง ข้อ ก.ว่าจำเลยมีเฮโรอีน 1 หลอด น้ำหนัก 0.02 กรัม โดยมิได้รับอนุญาต ส่วนฟ้องข้อ ข. โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเสพยาเสพติดให้โทษโดยฉีดเข้าสู่ร่างกาย ตามฟ้องข้อ ก. นั้น โจทก์นำสืบว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจจับนายเสกสรรได้พร้อมด้วยเฮโรอีน 1 หลอดกาแฟหนัก 0.02 กรัม เฮโรอีนตามฟ้องข้อ ก. ย่อมหมายถึงเฮโรอีนในหลอดกาแฟนี้ โจทก์มิได้ฟ้องกล่าวหาว่าจำเลยมีเฮโรอีนที่เป็นคราบติดอยู่ในหลอดฉีดยาเสพติดให้โทษเข้าร่างกายของกลางแต่อย่างใด การที่ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานมีเฮโรอีนที่ติดเป็นคราบอยู่ในหลอดฉีดยาเสพติดของกลาง ซึ่งโจทก์มิได้ฟ้องขอให้ลงโทษ และโจทก์มิได้อุทธรณ์ดังนี้ถือได้ว่าศาลชั้นต้นพิพากษาในข้อที่โจทก์มิได้กล่าวในฟ้อง จึงเป็นการมิชอบด้วยมาตรา 192 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา
ปัญหาดังกล่าวเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย แม้จำเลยมิได้อุทธรณ์ฎีกาในปัญหาข้อนี้ ศาลฎีกาย่อมยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 225 ประกอบด้วยมาตรา 195 วรรคสอง ชอบที่ศาลฎีกาจะพิพากษายกฟ้องพิพากษายืน
