คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้บังอาจมีไพ่ป๊อกจำนวน 1,150 สำรับซึ่งเป็นไพ่ประเภทที่กรมสรรพสามิตขายราคาสำรับละ 9.37 บาท รวมเป็นเงิน 10,775.50 บาท ไว้ในความครอบครองซึ่งมิใช่เป็นไพ่ที่กรมสรรพสามิตทำขึ้น หรือเป็นไพ่ที่มีตรากรมสรรพสามิตได้กำหนดขึ้นประทับอยู่ ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติไพ่ พ.ศ.2486มาตรา 8, 14, 14 ทวิ และ 16, (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2505 มาตรา 6 และ ขอให้สั่งให้ริบของกลางเสียด้วย
จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังว่าของกลางต่าง ๆ นั้นไม่ใช่ไพ่หรือไพ่ป๊อกแต่อย่างใด การมีไว้จึงไม่เป็นความผิด พิพากษายกฟ้อง คืนของกลางแก่จำเลยทั้งหมดโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ของกลางพวกที่ 1 และพวกที่ 2 ชนิดที่ 1 ไม่ใช่ไพ่ตามความหมายในพระราชบัญญัติไพ่ พ.ศ. 2486 แต่ของกลางพวกที่ 2 ชนิดที่ 2 มีลักษณะเป็นไพ่ป๊อก และไม่ใช่ไพ่ที่กรมสรรพสามิตทำขึ้นหรือไม่มีตราที่กรมสรรพสามิตกำหนดขึ้นประทับอยู่จำเลยมีไว้ในครอบครองเกิน 120 ใบ พิพากษาแก้วว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติไพ่ พ.ศ. 2486 มาตรา 14 ทวิ ให้ปรับจำเลย 500 บาท ของกลางเฉพาะพวกที่ 2 ชนิดที่ 2 จำนวน 160 ใบ ให้ริบนอกนั้นคืนจำเลยโจทก์ฎีกาว่าของกลางทั้งหมดเป็นไพ่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
คดีสำหรับของกลางอื่นที่โจทก์ฎีกาขึ้นมาซึ่งเมื่อได้พิจารณาของกลางดังกล่าวแล้ว เห็นว่า มีลักษณะเป็นของสำหรับเด็กเล่น และปรากฏว่ารูปลักษณะผิดกับไพ่ป๊อก เช่น ไม่มีตัว เอ. คิง. ควีน. แจ๊ค. ไม่แยกเป็นโพดำ โพแดง ข้าวหลามตัด และดอกจิกจึงไม่เป็นไพ่ตามพระราชบัญญัติไพ่ ส่วนการที่จะนำวัตถุเหล่านี้ไปเล่นพนันกัน โดยสมมุติขึ้นว่าใช้ 1 แทน เอ. ใช้ เอ.บี.ซี. แทน แจ๊ค ควีน. คิง. และอื่น ๆ อีก ดังที่พยานโจทก์เบิกความไว้นั้น ก็เป็นเรื่องวิธีการเล่นพนันโดยใช้วัตถุเหล่านี้เป็นเครื่องมือในการเล่นจึงไม่ทำให้วัตถุของกลางเหล่านี้กลายเป็นไพ่ขึ้นมา พระราชบัญญัติไพ่ได้บัญญัติห้ามมีห้ามจำหน่ายเฉพาะไพ่ มิได้บัญญัติถึงสิ่งที่คล้ายคลึงไพ่ดังที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติการพนันที่บัญญัติถึงการเล่นที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน ฉะนั้น เมื่อของกลางที่โจทก์ฎีกาขึ้นมาไม่เป็นไพ่ตามพระราชบัญญัติไพ่แล้ว จำเลยจึงไม่ผิดตามโจทก์ฟ้องพิพากษายืน
