คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของสลากกินแบ่งรัฐบาลซึ่งมีสิทธิได้รับรางวัล 9,850 บาท ดังรายการท้ายฟ้อง สลากดังกล่าวได้หายไปที่จังหวัดนราธิวาส ต่อมาปรากฏว่าจำเลยได้นำสลากไปขอขึ้นเงินรางวัลที่สำนักงานสลากกินแบ่งฯ ไม่ยอมจ่ายเงินให้ ขอให้แสดงว่าโจทก์มีสิทธิรับเงินรางวัล ห้ามจำเลยขัดขวางจำเลยให้การว่า จำเลยนำสลากไปขอขึ้นเงินจริง โดยจำเลยเป็นตัวแทนของนายสุชัย วิสุทธิสังวร เจ้าของสลาก นายสุชัยเป็นผู้ค้าสลากกินแบ่งและรับซื้อสลากที่ถูกรางวัลด้วย โจทก์ไม่ใช่เจ้าของสลากดังที่อ้าง แต่สลากเหล่านี้ลูกจ้างของนายสุชัยได้รวบรวมซื้อไว้ที่อำเภอหาดใหญ่โดยสุจริตในท้องตลาดและโดยมีค่าตอบแทน แล้วส่งมายังนายสุชัยศาลชั้นต้นฟังว่า
โจทก์ทำสลากหายจริง และนายสุชัยหรือพวกของนายสุชัยได้รับสลากเหล่านี้ไว้โดยสุจริต และเป็นการรับซื้อในท้องตลาด จำเลยไม่ต้องคืนโจทก์เว้นแต่โจทก์จะใช้ราคาพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ที่ร้านค้าทองของนายสุชัยรับซื้อสลากดังกล่าวแล้ว ยังฟังไม่ได้ว่าเป็นการซื้อทรัพย์ในท้องตลาดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1332 แม้จะซื้อโดยสุจริตก็ต้องคืนให้แก่เจ้าของ พิพากษากลับว่าสลากเป็นของโจทก์ ๆ มีสิทธิได้รับรางวัล ห้ามจำเลยขัดขวางจำเลยฎีกาคัดค้านข้อที่ว่าสถานที่ซื้อมิใช่ท้องตลาดศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยนำสืบว่า จำเลยเป็นลูกจ้างนายสุชัย ๆ มีร้านค้าทองอยู่ที่บ้านหม้อ พระนคร และที่หาดใหญ่ จังหวัดสงขลานอกจากค้าทองแล้วยังค้าสลากกินแบ่งรัฐบาลด้วย แต่ปัญหามาสู่ศาลฎีกาเพียงว่า
ร้านค้าทองไท้เซ่งฮงที่หาดใหญ่ซึ่งเป็นสถานที่รับซื้อสลากรายพิพาทเป็นสถานที่ในท้องตลาดตามมาตรา 1332 หรือไม่ได้ความว่า ร้านนี้ขายส่งสลากกินแบ่งรัฐบาล ไม่ขายปลีก และรับซื้อสลากที่ถูกรางวัลด้วยแต่การที่รับซื้อก็ซื้อจากเอกชนผู้นำมาขายเป็นราย ๆ ไป และไม่ได้ความชัดว่าร้านค้าทองนี้ตั้งอยู่ในที่ชุมนุมการค้า ยังไม่พอจะรับฟังว่าร้านนี้อยู่ในท้องตลาดตามความหมายของมาตรา 1332 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์พิพากษายืน
