คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์บรรยายฟ้องความว่า จำเลยเป็นเจ้าพนักงานมีหน้าที่เกี่ยวกับการเงินและพัสดุทั่วไป การเบิกเงินทุกประเภท โดยมีหน้าที่ตรวจฎีกาหลักฐานใบสำคัญเบิกจ่ายทำทะเบียนบัญชีงบเดือน รักษาเอกสารการรับจ่ายเงิน จำเลยปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริต คือ รับเงินค่าเช่าบ้านพักซึ่งผู้ว่าราชการจังหวัดแม่ฮ่องสอนเข่าจากวัดม่วยต่อไปจากเสมียนตราจังหวัดรวม ๘ ครั้ง ตามวันที่ระบุในฟ้อง รวมเป็นเงิน ๘,๔๐๐ บาท ซึ่งจำเลยมหน้าที่ต้องส่งมอบให้ศึกษาธิการจังหวัดเพื่อเก็บรักษาแทนวัดม่วยต่อ ระหว่างวันเวลาที่ระบุในฟ้อง จำเลยได้เบียดบังเอาเงินนี้เป็นประโยชน์ของจำเลยเสียเอง เหตุเกิดที่ตำบลจองคำ อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๕๗, ๓๕๒
จำเลยให้การรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง
จำเลยอุทธรณ์ขอให้ลดโทษ
ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า ฟ้องโจทก์ในข้อหาความผิดตามมาตรา ๑๕๗ ไม่สมบูรณ์ เพราะไม่มีข้อความแสดงว่าจำเลยมีหน้าที่รับเงินด้วย จึงให้แก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นจำเลยผิดตามมาตรา ๓๕๒ เท่านั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตามฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้ฟ้องจะบรรยายว่าจำเลยมีหน้าที่เกี่ยวแก่การเงินและพัสดุทั่วไป การเบิกเงินทุกประเภท แต่ก็ยังบรรยายรายละเอียดของหน้าที่ไว้ด้วยว่ามีหน้าที่ในการตรวจฎีกา หลักฐานใบสำคัญเบิกจ่าย ทำทะเบียนบัญชีงบเดือน เก็บเอกสารการรับจ่ายเงิน โดยไม่ได้ระบุเลยว่าจำเลยมีหน้าที่รับเงินส่วนข้อที่บรรยายว่าจำเลยมีหน้าที่ต้องส่งเงินที่ได้รับมาจากเสมียนตราให้ศึกษาธิการจังหวัด ก็มิได้หมายความว่าจำเลยมีหน้าที่รับเงินดังกล่าว จึงถือได้ว่าจำเลยได้รับเงินไว้นอกเหนือหน้าที่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
