คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาชญามาตรา ๒๙๘ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยกับ ล.เป็นสามีภรรยากัน ล.ได้ยืมสร้อยข้อมือของ ผ.มารดามาใส่ จำเลยมาพบเข้าพูดขอสร้อยจาก ล. ๆ บอกว่าให้ไม่ได้เพราะเป็นของมารดาจำเลยจึงตรงเข้าแกะสร้อยข้อมือจาก ล.พาหนีไปต่อหน้า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยไม่ปรากฎว่าได้ใช้กำลังทำร้ายหรือขู่เข็ญว่าจะทำร้ายอันจะเป็นผิดฐานชิงทรัพย์แลเห็นว่าความผิดของจำเลยเป็นการลักทรัพย์พาหนีไปต่อหน้าซึ่งต้องด้วยมาตรา ๒๙๗ แม้ฟ้องโจทก์จะอ้างมาตรา ๒๙๘ ศาลก็มีอำนาจลงโทษตามมาตรา ๒๙๗ ได้เพราะเป็นคดีประเภทเดียวกัน
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้จำคุกจำเลย ๖ เดือนตามมาตรา ๒๙๗
