Loading...
กฎหมาย กฎหมาย
Secondary Logo Secondary Logo
กฎหมาย กฎหมาย
กฎหมาย กฎหมาย
หน้าแรก
ปรึกษาทนายความที่ออนไลน์ตอนนี้ ทนายความทั้งหมด
คดีแพ่ง ธุรกิจ และทรัพย์สิน คดีแพ่งทั่วไปและสัญญา หนี้สิน บัตรเครดิต และบังคับคดี คดีที่ดินและอสังหาริมทรัพย์ คดีละเมิดและเรียกค่าเสียหาย คดีหุ้นส่วนและบริษัท คดีธุรกิจและการค้า คดีลิขสิทธิ์และเครื่องหมายการค้า คดีล้มละลายและฟื้นฟูกิจการ คดีคุ้มครองผู้บริโภค คดีอาญา ทุจริต และฟอกเงิน คดีอาญาทั่วไป คดีอาญาทุจริตและประพฤติมิชอบ คดี ป.ป.ช. และ ป.ป.ท. คดีผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง คดีฟอกเงินและยึดทรัพย์ คดียาเสพติด คดีเด็กและเยาวชน คดีครอบครัวและมรดก คดีหย่า อำนาจปกครองบุตร (คนไทย) คดีหย่า อำนาจปกครองบุตร (คู่สมรสต่างประเทศ) คดีมรดก พินัยกรรม และทรัพย์สิน คดีครอบครัวและมรดก (ทั่วไป) คดีไซเบอร์และออนไลน์ คดีฉ้อโกงออนไลน์และหลอกโอนเงิน คดีหมิ่นประมาทออนไลน์และโซเชียล คดี พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์และอาชญากรรมไซเบอร์ คดีออนไลน์และเทคโนโลยี (ทั่วไป) คดีแรงงาน จราจร และปกครอง คดีแรงงานและการเลิกจ้าง คดีจราจรและอุบัติเหตุรถชน คดีปกครอง วินัยข้าราชการและรัฐวิสาหกิจ คดีเฉพาะทางและระหว่างประเทศ คดีทางการแพทย์และสาธารณสุข คดีบัญชีและภาษีอากร คดีขนส่งทางทะเลและการค้าระหว่างประเทศ คดีประกันภัยและสินไหมทดแทน คดีคนต่างด้าว วีซ่า และใบอนุญาตทำงาน
ให้แพลตฟอร์มเลือกทนายให้ สมัครเป็นทนายความ
Secondary Logo Secondary Logo
ลืมรหัสผ่าน?
สลับบัญชีตัวอย่าง โหมดสาธิต · ไม่ต้องใช้รหัสผ่าน

คำพิพากษาศาลฎีกา พ.ศ. 2529 (เลขอ้างอิง 341)

พ.ศ. 2529 ศาลฎีกา

ย่อหลักกฎหมาย

ค่าครองชีพเป็นเงินที่จำเลยจ่ายให้ลูกจ้างเป็นจำนวนแน่นอนเป็นรายเดือนเช่นเดียวกับเงินเดือนหรือค่าจ้างจึงเป็นเงินที่นายจ้างจ่ายเพื่อตอบแทนการทำงานเช่นเดียวกับเงินเดือนถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของเงินเดือนหรือค่าจ้างแต่การที่จะนำค่าครองชีพมารวมเป็นฐานคำนวณเงินบำเหน็จหรือไม่ย่อมแล้วแต่หลักเกณฑ์ที่นายจ้างกำหนดเพราะเงินบำเหน็จกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานมิได้บังคับให้นายจ้างต้องจ่ายแก่ลูกจ้างเมื่อออกจากงานเป็นเพียงเงินที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างด้วยความสมัครใจ ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยกำหนดว่า"เงินเพิ่มสำหรับผู้ปฏิบัติงานกะเป็นเงินช่วยเหลือพิเศษไม่นำไปรวมเป็นเงินเดือนหรือค่าจ้าง"เงินดังกล่าวจึงเป็นเงินเพิ่มพิเศษจะนำไปรวมเป็นฐานคำนวณเงินบำเหน็จด้วยมิได้.

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ค่าครองชีพและเงินค่ากะมีลักษณะเป็นเงินเดือนหรือค่าจ้างต้องนำไปรวมคิดเป็นเงินบำเหน็จจำเลยอุทธรณ์ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า

ศาลฎีกาวินิจฉัย

ที่จำเลยอุทธรณ์ว่าค่าครองชีพเป็นเพียงเงินช่วยเหลือพนักงานผู้มีรายได้น้อยให้สามารถดำรงชีพอยู่ได้พอสมควรในภาวะเศรษฐกิจปัจจุบัน เพื่อให้ได้รับประโยชน์อย่างอื่นนอกเหนือจากเงินเดือน มิใช่เงินเดือนหรือค่าจ้าง จะนำมารวมเป็นฐานคำนวณเงินบำเหน็จมิได้นั้น เห็นว่า จำเลยจ่ายค่าครองชีพเป็นจำนวนแน่นอนเป็นรายเดือนเช่นเดียวกับเงินเดือนหรือค่าจ้าง ค่าครองชีพจึงเป็นเงินที่นายจ้างจ่ายเพื่อตอบแทนการทำงานเช่นเดียวกับเงินเดือนถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของเงินเดือนหรือค่าจ้าง มิใช่ประโยชน์อย่างอื่นตามข้อบังคับของจำเลยฉบับที่ 209 ว่าด้วย กองทุนบำเหน็จให้นิยามคำว่า "เงินเดือน" และ "ค่าจ้าง" ไว้ว่า"เงินเดือน" หมายความว่า เงินที่

ปตท. จ่ายให้พนักงานตามอัตราตำแหน่งและอัตราเงินเดือนของ ปตท. โดยรวมเป็นเงินเพิ่มพิเศษสำหรับการสู้รบเข้าด้วย แต่ไม่รวมเงินตอบแทนในลักษณะค่าล่วงเวลา โบนัสเบี้ยกรรมการ เบี้ยเลี้ยง หรือประโยชน์อย่างอื่น"ค่าจ้าง" หมายความว่า เงินที่ ปตท. จ่ายให้แก่ลูกจ้างเป็นการตอบแทนการทำงานในเวลาทำงานปกติของวันทำงานโดยรวมเงินเพิ่มพิเศษสำหรับการสู้รบด้วย แต่ไม่รวมเงินตอบแทนในลักษณะค่าล่วงเวลา โบนัสเบี้ยกรรมการ เบี้ยเลี้ยง หรือประโยชน์อย่างอื่นการคำนวณเงินบำเหน็จ ตามข้อบังคับที่กล่าวข้างต้นกำหนดไว้ว่า"การคำนวณบำเหน็จเพื่อจ่ายตามข้อบังคับนี้ ให้ตั้งอัตราเงินเดือนหรือค่าจ้างเดือนสุดท้ายคูณด้วยจำนวนปีอายุการทำงาน"ตามข้อบังคับของจำเลยมิได้กำหนดยกเว้นมิให้นำค่าครองชีพไปรวมเป็นฐานคำนวณเงินบำเหน็จ

เมื่อค่าครองชีพเป็นส่วนหนึ่งของเงินเดือนหรือค่าจ้างจึงต้องนำไปรวมเป็นฐานคำนวณเงินบำเหน็จด้วยที่จำเลยอุทธรณ์ว่า ค่างานกะ มีจำนวนไม่แน่นอน จ่ายไม่เท่ากันทุกเดือน ไม่เป็นการแน่นอนว่าผู้ปฏิบัติงานกะแต่ละคนจะเข้ากะอย่างใดวันใด จึงมีลักษณะเป็นกำลังใจในการปฏิบัติหน้าที่ที่เคร่งเครียดมีลักษณะเช่นเดียวกับเบี้ยขยัน ถือไม่ได้ว่าเป็นเงินเดือนหรือค่าจ้างที่จะนำมาเป็นฐานคำนวณเงินบำเหน็จให้โจทก์ที่ 20 ดังที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยนั้น

ศาลฎีกาเห็นว่าเงินบำเหน็จนี้ กฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานมิได้บังคับให้นายจ้างต้องจ่ายแก่ลูกจ้างเมื่อออกจากงาน แต่เป็นเงินที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างด้วยสมัครใจเพื่อตอบแทนคุณความดีของลูกจ้างที่ทำงานด้วยดีตลอดมาจนออกจากงานไป เพราะฉะนั้นนายจ้างย่อมมีสิทธิที่จะกำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการจ่ายเงินบำเหน็จประการใดก็ได้สุดแต่นายจ้าง หรือสุดแต่ข้อบังคับหรือระเบียบว่าด้วยการนี้แต่ละสถานประกอบกิจการเป็นราย ๆ ไป คดีนี้การที่จะพิจารณาว่าเงินเพิ่มสำหรับผู้ปฏิบัติงานกะจะนำไปรวมเป็นฐานคำนวณเงินบำเหน็จด้วยหรือไม่จะต้องพิจารณาข้อบังคับของจำเลยประกอบ ปรากฏตามข้อบังคับของจำเลยข้อ 8 (เอกสารหมายเลข 4ท้ายคำให้การ) กำหนดว่า

"เงินเพิ่มสำหรับผู้ปฏิบัติงานกะเป็นเงินช่วยเหลือพิเศษสำหรับผู้ปฏิบัติงานกะจึงไม่นำไปรวมเป็นเงินเดือนหรือค่าจ้าง เพื่อคำนวณเป็นค่าล่วงเวลา ในวันหยุด ค่าทำงานในวันหยุด ค่าชดเชย หรือเงินอื่นใด" ตามข้อความดังกล่าวเห็นความมุ่งหมายของจำเลยได้ว่าเงินเพิ่มสำหรับผู้ปฏิบัติงานกะนี้เป็น "เงินเพิ่มพิเศษ" โดยแท้ไม่ประสงค์จะนำไปรวมเป็นเงินเดือนหรือค่าจ้าง อันจะมีผลเพื่อให้นำไปรวมเป็นฐานคำนวณเงินบำเหน็จตามข้อบังคับฯ ฉบับที่209 ว่าด้วยกองทุนบำเหน็จข้อ 10 และจำเลยยังได้เน้นไว้ในตอนท้ายแจ้งชัดอีกว่า นอกจากจะไม่นำไปรวมเป็นเงินประเภทต่าง ๆ ตามที่ระบุไว้แล้วยังจะไม่นำไปรวมเป็น "เงินอื่นใด" ซึ่งย่อมหมายความรวมถึงเงินบำเหน็จอีกด้วย ข้อบังคับหรือระเบียบของจำเลยมีความเป็นไปตามที่กล่าวข้างต้น

ศาลฎีกาเห็นว่าจะนำเงินเพิ่มสำหรับผู้ปฏิบัติงานกะไปรวมเป็นฐานคำนวณเงินบำเหน็จด้วยมิได้พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จแก่โจทก์ที่ 20เป็นจำนวน 7,200 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง.

ข้อมูลคดี

องค์คณะผู้พิพากษา
จุนท์ จันทรวงศ์ · สมบูรณ์ บุญภินนท์ · เพียร สุมิระ
แหล่งที่มา
สำนักงาน ส่งเสริมงานตุลาการแผนก
สืบค้นที่ศาลฎีกา
มีเรื่องคล้ายคดีนี้?
เล่าเรื่องของคุณให้ระบบประเมินเบื้องต้นฟรี หรือปรึกษาทนายความที่ดูข้อเท็จจริงของคุณโดยตรง

ข้อมูลคำพิพากษาเพื่อการค้นคว้า ข้อเท็จจริงของแต่ละคดีแตกต่างกัน ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมายสำหรับเรื่องของคุณ ฉบับที่ใช้อ้างอิงคือฉบับของศาลฎีกา

ติดต่อเรา
เลือกช่องทางที่ต้องการ

ยินดีต้อนรับ 👋
กรอกข้อมูลเพื่อให้เจ้าหน้าที่ติดต่อกลับได้