คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า นางสาย งามจันอัด ได้ยกที่นาให้แก่โจทก์หนึ่งแปลงและโจทก์ได้เข้าครอบครองแล้ว แต่นายอำเภออ้างว่าหนังสือยกให้ไม่สมบูรณ์ ไม่ออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ และไม่โอนนาให้โจทก์จำเลยที่ ๑ อ้างว่าเป็นทายาทของนางสายนายอำเภอจึงโอนนาให้จำเลยที่ ๑ซึ่งได้โอนต่อให้จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ เมื่อโจทก์เข้าไปครอบครองนาได้ประมาณ ๑ ปีจำเลยอ้างว่าเป็นของจำเลย และแจ้งให้ตำรวจจับคนของโจทก์ที่เข้าไปทำนาโจทก์ได้ฟ้องจำเลยขอให้พิพากษาว่านาเป็นของโจทก์ ให้ขับไล่และห้ามจำเลยกับบริวารเข้าไปเกี่ยวข้องศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาให้โจทก์ชนะคดี การกระทำของจำเลยเป็นเหตุให้โจทก์ไม่ได้ทำนารวม ๓ ปี ขาดรายได้เป็นเงินปีละ ๗,๐๐๐ บาท ขอให้พิพากษาบังคับจำเลยใช้เงินรวม ๓ ปี เป็นเงิน ๒๑,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ย จนกว่าจะชำระเสร็จ
จำเลยให้การต่อสู้คดีในเรื่องค่าเสียหาย และตัดฟ้องว่าเป็นฟ้องซ้ำ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าฟ้องโจทก์เป็นฟ้องซ้ำตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๘ ให้ยกฟ้อง และให้โจทก์เสียค่าธรรมเนียมกับค่าทนาย ๒๕๐ บาทแทนจำเลย
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องคดีเรื่องนี้ก็โดยมีข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาของโจทก์ว่า นายอำเภอโนนสูงโอนนาพิพาทซึ่งเป็นของโจทก์และโจทก์เข้าไปครอบครองแล้วให้จำเลย จำเลยจึงแจ้งให้ตำรวจจับคนของโจทก์ที่เข้าไปทำนา โจทก์จึงขาดรายได้เพราะไม่กล้าให้คนเข้าไปทำนาพิพาทส่วนคดีที่โจทก์จำเลยเป็นความกันในคดีเรื่องก่อน ข้ออ้างที่โจทก์อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาของโจทก์ก็คือ นายอำเภอโนนสูงโอนนาพิพาทซึ่งเป็นของโจทก์และโจทก์เข้าไปครอบครองแล้วให้จำเลยที่ ๑ ซึ่งได้โอนต่อไปให้จำเลยที่ ๒ กับจำเลยที่ ๓ ข้อหาของโจทก์ทั้งสองคดีเป็นเรื่องเดียวกัน แม้ข้อหาของโจทก์ในคดีเรื่องก่อนจะเป็นเรื่องที่ขอให้ศาลแสดงกรรมสิทธิ์นาพิพาท ให้เพิกถอนการจดทะเบียนชื่อจำเลยเป็นผู้มีกรรมสิทธิ์นาพิพาท ให้ขับไล่และห้ามจำเลยเข้าไปเกี่ยวข้องกับนาพิพาท และในคดีเรื่องนี้เป็นเรื่องเรียกค่าสินไหมทดแทนแต่ประเด็นที่จะต้องพิจารณาก็เนื่องมาจากมูลฐานเดียวกัน
คือ ประเด็นที่ว่าการที่จำเลยเข้าไปครอบครองนาพิพาทของโจทก์ และไม่ยอมให้คนของโจทก์เข้าไปทำนาพิพาท เป็นการกระทำที่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ และคำขอของโจทก์ท้ายฟ้องคดีเรื่องก่อนที่ขอให้ศาลพิพากษาบังคับขับไล่และห้ามจำเลยกับบริวารไม่ให้เกี่ยวข้องกับนาพิพาท ชี้ชัดว่าจำเลยเข้าไปครอบครองนาพิพาทจนโจทก์ไม่กล้าให้คนเข้าไปทำนาพิพาทโจทก์ต้องเสียหายเพราะขาดรายได้จากการทำนามาตั้งแต่ก่อนโจทก์ฟ้องคดีเรื่องก่อนและต่อ ๆ มา ฉะนั้นโจทก์จึงมีทางเรียกค่าสินไหมทดแทนสำหรับค่าเสียหายที่เกิดขึ้นก่อนโจทก์ฟ้องคดีเรื่องก่อนแล้ว และที่จะเกิดขึ้นต่อไป กรณีเช่นนี้ ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๘ วรรคแรก ที่ห้ามมิให้คู่ความเดียวกันฟ้องกันอีกฟ้องโจทก์คดีเรื่องนี้จึงเป็นฟ้องซ้ำกับฟ้องโจทก์คดีเรื่องก่อน ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์
