คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยปล้นทรัพย์จำเลย ๆ ให้การรับสารภาพชั้นสอบสวน และได้นำไปชี้ที่เกิดเหตุในชั้นศาลจำเลยก็ให้การรับสารภาพ เจ้าทุกข์ผัวเมียพะยานโจทก์เบิกความว่า ผู้ร้ายที่ตนจำได้นั้นไม่มีในศาล โจทก์นำเจ้าพนักงานผู้สอบสวนมาสืบว่า เจ้าทุกข์เคยชี้จำเลยทั้ง ๓ นี้ว่าเป็นผู้ร้าย ดังใบบันทึกที่ส่งศาล และโจทก์นำพะยาน ๓ คนซึ่งเป็นพวกไปปล้นมาเบิกความว่าจำเลยได้ทำการปล้นทรัพย์ ฝ่านจำเลยกลับปฏิเสธและอ้างตนเองเบิกความว่าจำเลยไม่ได้ปล้น พะยานโจทก์ทั้ง ๓ คนกับพวกเป็นผู้ปล้น จำเลยเป็นแต่ยืนดู
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ลงโทษจำเลยตาม ม.๓๐๑ ศาลฎีกาตัดสินว่านัยแห่งการวินิจฉัยคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๗๒ นั้น ย่อมหนักเบากว่าคดีธรรมดาคดีนี้ลงโทษจำเลยได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
