คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้จำหน่ายสุรา จำเลยได้เอาสุราดองยาจีนไว้ เพื่อรับประทานเองโจทก์หาว่าจำเลยเปลี่ยนแปลงสุราของกลางโดยมิได้รับอนุญาต จึขอให้ลงโทษตาม ม.๙ แห่ง พ.ร.บ.ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๗๖
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ปรับจำเลย ๑๖๐ บาท ตาม ม.๙พ.ร.บ.ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๗๖
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยไม่มีผิดพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่าแม้จำเลยจะเจือปนน้ำสุราไว้รับประทานเองก็เป็นผิด แลว่าในชั้นอุทธรณ์
จำเลยอุทธรณ์ขอลดหย่อนค่าปรับศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจพิพากษายกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามพ.ร.บ.ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๖๗ ม.๕ แล พ.ศ.๒๔๗๖ ม.๙ มีความประสงค์ห้ามมิให้เจือปนน้ำสุราไว้สำหรับจำหน่าย หาได้ห้ามเจือปนไว้รับประทานเองไม่ จำเลยจึงไม่มีผิด แลเห็นว่าแม้จำเลยจะอุทธรณ์ เพียงขอลดหย่อนผ่อนค่าปรับ แต่โดยลักษณคดีเมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยมิได้กระทำผิดก็มีอำนาจที่จะพิพากษายกฟ้อง ปล่อยจำเลยผู้มิได้กระทำผิดได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
