คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๕ เมษายน ๒๕๐๘ ศาลชั้นต้นได้อ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่พิพากษาให้โจทก์มีสิทธิในที่ดิน ๒ ใน ๓ ส่วน ตามพินัยกรรมที่นายเปล่งทำยกให้ นอกนั้นเป็นของจำเลย ตามสำนวนคดีแพ่งของศาลจังหวัดสระบุรีหมายเลขแดงที่ ๑๔๒/๒๕๐๗ เวลานี้คดีอยู่ในระหว่างฎีกาต่อมาโจทก์จะทำนาในเนื้อที่ดินของโจทก์รายนี้จำเลยไม่ยอมให้ทำ และจำเลยเข้าแย่งทำนารายนี้เสียหมด ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย
จำเลยให้การและแก้ไขคำให้การว่า ที่ดินพิพาท จำเลยได้สิทธิครอบครองเป็นเจ้าของทั้งหมดมาก่อนโจทก์ฟ้องคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๑๔๒/๒๕๐๗การที่จำเลยทำนาในที่พิพาท จึงไม่เป็นการละเมิดคดีแพ่งหมายเลขแดงดังกล่าวศาลชั้นต้นพิพากษาว่าโจทก์มีสิทธิในที่ดินเพียง ๑ ใน ๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า ให้มีสิทธิ ๒ ใน ๓ ส่วน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาขอให้พิพากษาตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นคดีอยู่ในระหว่างพิจารณาของศาลฎีกา สิทธิของจำเลยคงมีอยู่อย่างนั้น ในเมื่อศาลฎีกายังมิได้พิพากษา ศาลชั้นต้นชี้สองสถานแล้ว โจทก์จำเลยตกลงให้รอฟังผลคดีดังกล่าวที่อยู่ระหว่างพิจารณาของศาลฎีกา ส่วนประเด็นเรื่องค่าเสียหาย โจทก์จำเลยตกลงกันว่าเมื่อศาลฎีกาพิพากษาให้ฝ่ายใดมีสิทธิในที่นาพิพาทเท่าใดแล้วถ้าหากฝ่ายใดเข้าทำนาเกินส่วนของอีกฝ่ายหนึ่งเท่าใด ก็จะยอมให้เป็นค่าเช่าเป็นข้าวเปลือกไร่ละ ๘ ถัง ราคาถังละ ๘ บาท ต่อมาศาลฎีกาพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ โจทก์จำเลยแถลงไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ฟ้องคดีนี้เป็นการฟ้องเรื่องเดียวกันกับคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๑๔๒/๒๕๐๗ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๑๗๓ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่ เห็นว่า เดิมโจทก์ฟ้องจำเลยตามสำนวนคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๑๔๒/๒๕๐๗ ใจความว่า นายเปล่งได้ทำพินัยกรรมยกที่นาพิพาทให้โจทก์ แต่จำเลยไปลอบขอรับมรดกที่นาพิพาทโดยแจ้งเท็จต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ว่าจำเลยยังเป็นภริยาของนายเปล่งอยู่เจ้าพนักงานหลงเชื่อ ได้ทำนิติกรรมโอนที่นาพิพาทให้เป็นของจำเลยขอให้ศาลพิพากษาแสดงว่านิติกรรมโอนมรดกที่นาพิพาทเป็นโมฆะและเพิกถอนเสีย และพิพากษาแสดงว่าโจทก์เป็นผู้มีกรรมสิทธิ์และสิทธิครอบครองตามส่วนในพินัยกรรม ส่วนคดีนี้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จะทำนาในที่พิพาทของโจทก์ แต่จำเลยไม่ยอมให้ทำ และจำเลยเข้าแย่งทำนารายนี้เสียทั้งหมด ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายจึงเป็นฟ้องอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก หาใช่เป็นเรื่องเดียวกันไม่ ฟ้องโจทก์คดีนี้จึงไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๓ โจทก์มีอำนาจฟ้องได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์
