คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 341, 350 ประกอบมาตรา 83, 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูลให้ประทับฟ้องระหว่างพิจารณาจำเลยที่ 1 หลบหนี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีจำเลยที่ 1 ชั่วคราวจำเลยที่ 2 และที่ 3 ให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 และที่ 3มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350 ประกอบมาตรา 83 ให้ลงโทษจำคุกคนละ 8 เดือน ข้อหาอื่นให้ยกจำเลยที่ 2 และที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนจำเลยที่ 2 และที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำเลยความผิดฐานโกงเจ้าหนี้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350 จำคุก 8 เดือน คดีโจทก์เฉพาะความผิดฐานนี้จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรก ที่จำเลยที่ 2 และที่ 3 ฎีกาโดยอ้างเป็นข้อกฎหมายว่า หลังจากศาลไต่สวนมูลฟ้องความผิดฐานฉ้อโกงและมีคำสั่งว่าคดีมีมูลแล้ว โจทก์ได้ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องโดยเพิ่มเติมข้อหาและฐานความผิดฐานโกงเจ้าหนี้ขึ้นมาใหม่
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตคำสั่งดังกล่าวมีผลทำให้คดีมีมูลในความผิดฐานโกงเจ้าหนี้โดยปริยาย โดยที่ศาลชั้นต้นมิได้ทำการไต่สวนมูลฟ้องความผิดฐานนี้ เป็นการขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้นข้อเท็จจริงปรากฎว่า ศาลชั้นต้นได้ทำการไต่สวนมูลฟ้องความผิดฐานโกงเจ้าหนี้แล้วจึงมีคำสั่งว่าคดีโจทก์มีมูลในความผิดฐานนี้ฎีกาของจำเลยที่ 2 และที่ 3 จึงเป็นการฎีกาโต้เถียงข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมาย ย่อมมีผลอย่างเดียวกับการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ส่วนที่จำเลยที่ 2 และที่ 3 ฎีกาว่า โจทก์ได้ยื่นฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นคดีแพ่งเมื่อเดือนมีนาคม 2533 โจทก์ย่อมจะต้องไปขอตรวจสอบหลักฐานที่ดินต่อเจ้าพนักงานที่ดินเพื่อนำมาใช้ในการสืบพยานในคดีดังกล่าว
ทั้งที่ดินพิพาทก็เป็นที่ดินมี น.ส.3 ตามกฎหมายจะต้องมีการประกาศต่อสาธารณชนเป็นเวลา 30 วัน ก่อนทำการโอน ปรากฎจากสารบัญด้านหลัง น.ส.3 ที่ดินพิพาทว่ามีการโอนเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 2533 แสดงว่าจะต้องมีการประกาศคำขอต่อบุคคลทั่วไปตั้งแต่ปลายเดือนมีนาคม หรือต้นเดือนเมษายน 2533 ซึ่งแสดงให้เห็นว่า โจทก์ควรจะทราบแล้วว่ามีการขอโอนสิทธิในที่ดินดังกล่าวเนื่องจากเป็นเวลาช่วงเดียวกันกับที่โจทก์ฟ้องคดีแพ่ง ดังนั้นเมื่อโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขคำฟ้องโดยเพิ่มเติมข้อหาและฐานความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350 เกิน 3 เดือน นับแต่วันเกิดเหตุ คดีโจทก์จึงขาดอายุความแล้วนั้น เห็นว่าปัญหาว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดตั้งแต่เมื่อใดเป็นปัญหาข้อเท็จจริงที่นำไปสู่ปัญหาข้อกฎหมาย
ฎีกาของจำเลยที่ 2 และที่ 3 ข้อนี้จึงเป็นปัญหาข้อเท็จจริงเช่นกันส่วนที่จำเลยที่ 2 และที่ 3 ฎีกาต่อไปว่า โจทก์นำสืบไม่ได้ว่าจำเลยที่ 2 และที่ 3 กระทำผิดฐานโกงเจ้าหนี้ตามสถานที่เกิดเหตุที่โจทก์ขอแก้ไขคำฟ้องก็ดี การกระทำของจำเลยที่ 2 และที่ 3 ขาดเจตนากระทำผิดก็ดีและ ขอให้ศาลรอการลงโทษก็ดี ล้วนเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานและการลงโทษของศาลอุทธรณ์ภาค 2 ซึ่งถือว่าเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงทั้งสิ้นย่อมต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายดังกล่าวด้วยเช่นกัน แต่อย่างไรก็ตามแม้คดีนี้คู่ความฎีกาได้เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย แต่ถ้าหากศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างลงโทษจำเลยหนักเกินไปก็ย่อมมีอำนาจที่จะพิพากษาลงโทษจำเลยให้เหมาะสมแก่ความผิดได้ และคดีนี้ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยที่ 2 และที่ 3ไม่เคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน
พฤติการณ์แห่งคดีก็ไม่ร้ายแรงนักมีเหตุอันควรปรานีเพื่อให้โอกาส จำเลยที่ 2 และที่ 3 กลับตัวเป็นพลเมืองดีโดยรอการลงโทษให้พิพากษาแก้เป็นว่า ให้รอการลงโทษจำคุกจำเลยที่ 2 และที่ 3ไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2
