คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า นางบุเป็นเจ้าของที่ดินมือเปล่า นางบุตาย โจทก์กับนายเฟื่องต่างเป็นบุตรผู้ตายรับมรดก นายเฟื่องตาย โจทก์ที่ ๒ บุตรรับมรดกแล้วครอบครองร่วมกับโจทก์ จำเลยนำพนักงานที่ดินทำการรังวัดเพื่อออกน.ส.๓ เป็นของจำเลย ขอให้ศาลพิพากษาว่านาพิพาทเป็นของโจทก์ ฯลฯ
จำเลยให้การว่า สามีจำเลยครอบครองนาพิพาทร่วมกันกับโจทก์จำเลยมีสิทธิได้รับส่วนแบ่งนาพิพาทบางส่วนร่วมกับโจทก์ ฯลฯ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่านาพิพาทเป็นของโจทก์
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับเป็นให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์จำเลยต่างทำนาพิพาทด้วยกันต่างเป็น เจ้าของรวมกัน ข้อที่โจทก์ฎีกาว่า ถ้าศาลฟังว่านาพิพาทเป็นมรดกนางบุหากจำเลยมีส่วนได้ร่วมกับโจทก์ ก็สมควรจะพิพากษาแบ่งให้โจทก์ โดยโจทก์มิจำต้องฟ้องแบ่งจากจำเลยอีกตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๑๔๒(๒)
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ยังอาจมีทายาทอื่นครอบครองนาพิพาทร่วมอีก ซึ่งมิได้เข้ามาในคดี จะกำหนดแบ่งส่วนเกี่ยวกับนาพิพาทให้แก่คู่ความดังที่โจทก์อ้างยังไม่ได้ ชอบที่จะได้ว่ากล่าวกันเป็นอีกส่วนหนึ่งต่างหาก
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
