คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นผู้ใหญ่บ้าน มีอำนาจหน้าที่จับกุมผู้กระทำผิดตามกฎหมาย และมีหน้าที่ปกครองดูแลราษฎรในหมู่บ้านโจทก์ถูกจำเลยทั้งสามในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 423/2514 ของศาลจังหวัดลำพูน กลุ้มรุมทำร้ายเป็นอันตรายแก่กาย โจทก์ได้แจ้งความต่อจำเลยให้จับกุมจำเลยในคดีดังกล่าวแล้วมาดำเนินคดีจำเลยละเว้นปฏิบัติการตามหน้าที่โดยมิชอบ มิได้ทำการจับกุมทำให้โจทก์เสียหาย ต่อมาจำเลยได้ช่วยจำเลยในคดีดังกล่าวข้างต้นมิให้ต้องถูกจับกุมในข้อหาทำร้ายร่างกายโจทก์ โดยได้รายงานเท็จต่อนายอำเภอผู้มีอำนาจสืบสวนคดีอาญาว่า โจทก์กับจำเลยในคดีนั้นได้เกิดทะเลาะวิวาทกันความจริงจำเลยที่กล่าวนั้นทำร้ายโจทก์ฝ่ายเดียว การกระทำของจำเลยทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 189, 165 และพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 13
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว สั่งว่าคดีโจทก์มีมูลให้รับฟ้องโจทก์ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่า โจทก์ถูกนายนครกับพวกจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 423/2514 ของศาลจังหวัดลำพูนทำร้ายร่างกายโจทก์แต่ฝ่ายเดียว เมื่อจำเลยได้รับแจ้งจากโจทก์ให้จับกุมนายนครกับพวก จำเลยกลับละเว้นไม่ปฏิบัติหน้าที่ทำให้โจทก์เสียหายแต่เห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 ซึ่งได้แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 13 แม้โจทก์จะมิได้อ้างมาในฟ้องแต่โจทก์ได้ระบุข้อเท็จจริงมาในฟ้อง และอ้างพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 13 มาท้ายฟ้องแล้วศาลย่อมลงโทษจำเลยฐานนี้ได้ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 13 ให้ปรับจำเลย 2,000 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30 คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยก
โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำคุกจำเลย
จำเลยอุทธรณ์ว่าไม่ได้กระทำผิด ศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 เพราะเกินคำขอ และโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีอำนาจฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาทำนองเดียวกับอุทธรณ์
ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า คดีนี้ข้อเท็จจริงที่โจทก์บรรยายมาในฟ้องกล่าวถึงการกระทำของจำเลย เป็นความผิดตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2502 มาตรา 13 โดยชัดแจ้ง การที่โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 13 นั้น ก็คงหมายความถึงประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 ที่ถูกแก้ไขเพิ่มเติมแล้วนั่นเองหากแต่โจทก์อ้างบทกฎหมายไม่ชัดเจนเท่านั้น เมื่อพิจารณาประกอบกับคำบรรยายฟ้องเห็นได้ว่าโจทก์ประสงค์ให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2502 มาตรา 13 ตามที่ศาลชั้นต้นปรับบทลงโทษจำเลยมานั้นถูกต้องแล้วฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น
ส่วนข้อที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์ถูกพนักงานอัยการฟ้องหาว่าสมัครใจวิวาทกับจำเลยที่ 1, 2, 3 ตามคดีหมายเลขแดงที่ 2/2515 ด้วย ซึ่งโจทก์รับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษไปแล้วหลังจากพิพากษาคดีนี้ โจทก์จึงไม่ใช่ผู้เสียหายนั้น เห็นว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงต้องกันมาแล้วว่าโจทก์ถูกทำร้ายฝ่ายเดียว โจทก์เป็นผู้เสียหาย การที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหายเพราะโจทก์สมัครใจวิวาทกับอีกฝ่ายหนึ่งทั้งนี้ ไม่ว่าจำเลยจะอ้างเหตุผลว่าควรฟังเช่นนั้นจากหลักฐานอันใดก็ตาม ก็เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามมิให้จำเลยฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ศาลฎีการับวินิจฉัยให้ไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
