คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากห้องเลขที่ 34 ในวันที่ครบกำหนดยื่นคำให้การ โจทก์จำเลยได้ขอให้ศาลทำสัญญาประนีประนอมยอมความและพิพากษาตามยอมไป โดยจำเลยยังไม่ได้ยื่นคำให้การ สัญญายอมนั้นมีความว่า "จำเลยและบริวารยอมออกไปจากห้องพิพาทเลขที่ 34 ของโจทก์ภายในกำหนด 7 วัน..." เมื่อครบกำหนดนั้นแล้ว โจทก์ขอให้ศาลบังคับให้นายกวงผู้ร้อง ออกจากห้องโดยอ้างว่าเป็นบริวารของจำเลย นายกวงร้องว่าตนอยู่ในห้องเลขที่ 35 โดยสิทธิการเช่าของตนเองและคำพิพากษาบังคับให้ออกจากห้องเลขที่ 35 ไม่ได้ เป็นการบังคับนอกเหนือคำพิพากษาโจทก์คัดค้านว่าห้องเลขที่ 34 ก็คือห้องเลขที่ 35 นั่นเองแต่โจทก์ลงเลขที่ในคำฟ้องผิดไป ดังนั้นคำพิพากษาจึงบังคับผู้ร้องซึ่งเป็นบริวารจำเลยได้ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ผู้ร้องออกจากห้องเลขที่ 35ผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกคำขอของโจทก์ที่จะให้บังคับแก่ผู้ร้องเสียโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า
ห้องพิพาทที่โจทก์กล่าวถึงในฟ้องว่าเป็นเลขที่ 34 ก็คือห้องเลขที่ 35 นั่นเอง จำเลยเป็นผู้เช่าห้องนี้ และผู้ร้องเป็นบริวารของจำเลย และวินิจฉัยว่าเมื่อเป็นเช่นนี้ โจทก์จึงขอให้บังคับคดีแก่ผู้ร้องได้ ไม่เป็นการบังคับคดีนอกเหนือไปจากคำพิพากษาพิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำสั่งศาลชั้นต้น
