คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย ฐานสมคบกันแทงนายฮ็อกเจียวถึงแก่ความตายโดยเจตนา จำเลยที่ ๑ ปฏิเสธจำเลยที่ ๒ ต่อสุ้ว่านายฮ็อกเจียวบุกรุกเข้ามาให้ห้องเรือน และใช้กำลังกอดปล้ำจะทำชำเรา จึงใช้มีดแทงเพื่อป้งอกันตัว ศาลชั้นต้นฟังว่าผู้ตายเข้าไปในบ้านเพื่อทำชู้กับจำเลยที่ ๒ ภรรยาจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๑ มาพบเข้าจึงทำร้ายผู้ตายเพื่อป้องกัน แต่การกระทำเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยคนละ ๕ปี ตาม ก.ม. ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙, ๕๓. โจทก์,จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ไม่เชื่อว่าผู้ตายเข้าไปขืนใจปลุกปล้ำจำเลยที่ ๒ ฟังไม่ได้ว่าจำเลยทำเพื่อป้องกัน พิพากษาลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๔๙ จำคุกจำเลยที่ ๑ ยี่สิบปี, จำเลยที่ ๒สิบห้าปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกา, ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ตายเข้าไปกอดปล้ำทำอนาจารแก่จำเลยที่ ๒ และจำเชื่อว่าจำเลยที่ ๑ เป็นผู้แทงผุ้ตาย ส่วนจำเลยที่ ๒ ฟังไม่ได้ว่าเป็นผู้แทงผู้ตาย เห็นว่าผู้ตายถูกแทงที่รักแร้ลึกเข้าปอดซ้าย และที่ลิ้นปี่ ลึกเข้าช่องท้อง อันตรายแก่กะเพาะอาหาร พิเคราะห์เป็นบาดแผลที่ถูกแทงโดยแรง ผู้แทงย่อมคาดหมายได้ว่าผู้ถูกแทงจะต้องตายเป็นธรรมดา ผู้ตายล้มลงและขาดใจตายหน้าห้องจำเลยนั่นเอง การกระทำของจำเลยที่ ๑ แสดงว่าเจตนาฆ่า จึงมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยสัญเจตนาตามมาตรา ๒๔๙ แต่จำเลยที่ ๑ ไดเ้กระทำความผิดในขณะเห็นผู้ตายกำลังกอดปล้ำทำอนาจารแก่ภริยาตน ศาลฎีกาได้วินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ว่า เป็นการประทำการป้องกันแต่เกินสมควรแก่เหตุ ควรได้ลดหย่อนผ่อนอาญาลงตามมาตรา ๕๐,๕๓ ทั้งได้เข้าลุแก่โทษสารภาพผิดต่อปลัดอำเภอ ควรปราณีตาม มาตรา ๕๙ อีกส่วนหนึ่ง.
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยที่ ๑ ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ ประกอบด้วยมาตรา ๕๐, ๕๓ กำหนดโทษ ๖ ปี ลดโทษตามมมาตรา ๕๙ อีก ๑ ใน ๓ คงจำคุก๔ ปี จำเลยที่ ๒ ไม่มีความผิด ให้ปล่อยตัวไป.
