คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์อ้างว่า เป็นภริยาจำเลยแต่จำเลยพาลทุบตีด่าว่าแลขับไล่โจทก์ไม่ให้อยู่ในบ้าน โจทก์ต้องไปอยู่ที่อื่น จึงขอให้เงินค่าเลี้ยงดูโจทก์เดือนละ ๕๐ บาท ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษาต้องกันให้จำเลยใช้ค่าเลี้ยงดูแก่โจทก์เดือนละ ๒๐ บาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีชนิดนี้เป็นสิทธิในครอบครัว จำเลยย่อมฎีกาได้ทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงแลข้อกฎหมาย ตามมาตรา ๒๔๘ แห่งประมวลวิธีพิจารณาแพ่ง แลฟังข้อเท็จจริงว่าเป็นเรื่องโจทก์ไม่พอใจอยู่เอง จึงออกบ้านไปเองโดยไม่มีเหตุอันสมควร โจทก์จะมาเรียกค่าอุปการะเลี้ยงดูจากจำเลยไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับศาลล่างทั้ง ๒ ให้ยกฟ้องโจทก์
