คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่านายพิเชษฐ ผิวแก้ว กรรมการลูกจ้างได้อาศัยหรือยอมให้ผู้อื่นอาศัยอำนาจหน้าที่การงานของตนหาประโยชน์ให้แก่ตนเองหรือผู้อื่นและ ปฏิบัติหรือละเว้นปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้ตนเองหรือผู้อื่นได้รับประโยชน์ที่มิควรได้เป็นการทุจริตและเป็นความผิดอย่างร้ายแรง ขออนุญาตเลิกจ้างและลงโทษด้วยการไล่ออก นายพิเชษฐ์ ผิวแก้ว
ผู้คัดค้านให้การว่าไม่เคยทุจริตต่อหน้าที่การงานและไม่เคยกระทำผิดอย่างร้ายแรง ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิที่จะไล่ผู้คัดค้านออก ผู้คัดค้านได้ปฏิบัติหน้าที่ตามระเบียบและประเพณีที่ได้ปฏิบัติสืบทอดกันมาเป็นเวลา ๑๐ ปีเศษขอให้ยกคำร้อง ในวันนัดสืบพยานผู้ร้องและผู้คัดค้านแถลงรับข้อเท็จจริงบางประการ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางเห็นว่าคดีวินิจฉัยได้โดยไม่จำต้องสืบพยานจึงให้งดสืบพยาน
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าหากผู้ร้องจะลงโทษผู้คัดค้านซึ่งต้องขออนุญาตศาลแล้วก็ให้ลงโทษลดขั้นเงินเดือน ๑ ขั้น
ผู้ร้องอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานพิพากษายกคำสั่งศาลแรงงานกลางให้ศาลแรงงานกลางสืบพยานในประเด็นแห่งคดีแล้วมีคำสั่งใหม่
ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าไม่มีเหตุเลิกจ้างผู้คัดค้านได้มีคำสั่งให้ยกคำร้องของผู้ร้อง
ผู้ร้องอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่าข้อเท็จจริงได้ความตามคำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลางว่าตามข้อตกลงเกี่ยวกับการเบิกแบตเตอรี่จะต้องมีใบถอนกรณีพิพาทนี้ได้ความตามทางสอบสวนว่ามีการจ่ายและส่งแบบเตอรี่กันโดยไม่มีใบถอนทันทีโดยอ้างว่าจะจัดส่งใบถอนและใบรับกันในภายหลังซึ่งได้มีการปฏิบัติเช่นนี้ก่อนที่ผู้คัดค้านมาดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกขายส่วนกลางโดยมีการติดต่อตกลงด้วยวาจาหรือทางโทรศัพท์อันเป็นเรื่องของความประมาทเลินเล่อพิเคราะห์แล้วผู้ร้องมีข้อบังคับองค์การแบตเตอรี่ว่าด้วยการพนักงาน พ.ศ.๒๕๒๒ อันเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างข้อ ๒๗ 'พนักงานต้องสนับสนุนนโยบายของรัฐบาลด้วยความบริสุทธิ์และต้องตั้งใจปฏิบัติหน้าที่การงานด้วยความซื้อสัตย์สุจริต
ฯลฯ การประมาทเลินเล่อในหน้าที่การงานหรือปฏิบัติหน้าที่การงานโดยจงใจไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับและแบบธรรมเนียมขององค์การหรือของมติของคณะกรรมการอันเป็นเหตุให้เสียหายแก่องค์การอย่างร้ายแรงเป็นความผิดวินัยอย่างร้ายแรง' ข้อ ๔๐. 'โทษผิดวินัยมี ๖ สถานคือ (๑) ไล่ออก (๒) ปลอดออก ฯลฯ' ข้อ ๔๑. 'การลงโทษไล่ออกนั้นจะกระทำได้เมื่อพนักงานผู้ใดกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงดังระบุไว้ในข้อ ๒๖, ๒๗, ๒๙, ๓๐, ๓๑ฯลฯ ไม่มีสิทธิได้รับบำเหน็จ'
ศาลฎีกาเห็นว่าเมื่อผู้คัดค้านมิได้ปฏิบัติตามระเบียบของผู้ร้องเกี่ยวกับการถอนหรือเบิกแบตเตอรี่โดยยอมให้ผู้ถอนหรือผู้เบิกรับแบตเตอรี่ไปก่อนไม่มีใบถอนทันทีโดยจะมีการจัดส่งใบถอนและใบรับกันในภายหลัง ซึ่งแม้จะได้มีการปฏิบัติเช่นนี้กันมานานก็ดีกรณีก็ยังเป็นการไม่ปฏิบัติตามระเบียบของผู้ร้องตลอดมาอันไม่อาจกล่าวอ้างได้ว่าเป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยถูกต้องได้ทั้งไม่ปรากฏว่าผู้ร้องได้ยินยอมให้ผู้คัดค้านปฏิบัติหน้าที่เช่นนั้น การกระทำของผู้คัดค้านจึงเป็นการกระทำโดยปราศจากความระมัดระวังตามวิสัยและพฤติการณืในฐานะที่เป็นหัวหน้าแผนกขายส่วนกลางในอันที่จะรักษาผลประโยชน์ของผู้ร้องซึ่งถือได้ว่าเป็นการประมาทเลินเล่อในหน้าที่การงานทำให้ผู้ร้องเสียหายเป็นเงินประมาณสี่แสนบาทอันเป็นความผิดวินัยอย่างร้ายแรงตามข้อ ๒๗ วรรคสองของข้อบังคับองค์การแบตเตอรี่ว่าด้วยการพนักงานพ.ศ.๒๕๒๒ แล้วผู้ร้องจึงมีสิทธิเลกจ้างผู้คัดค้านได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านได้ตามขอ.
