คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขายซีเมนต์ให้โจทก์ ๕๘ ถุง ราคา ๑,๗๔๐ บาท จำเลยรับเงินไปแล้ว ต่อมาปรากฏว่า ซีเมนต์รายนี้ถูกคนร้ายลักมา เดิมเป็นของกรมทหารบก มีคำพิพากษาของศาลให้คืนแก่กรมทหารบก โจทก์เอาซีเมนต์ไว้ไม่ได้ จึงเรียกเงินค่าซีเมนต์จากจำเลยผู้ขาย จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ทราบว่าเป็นของร้ายแล้วยังซื้อและว่าคดีขาดอายุความ ศาลชั้นต้น ฟังว่า โจทก์ซื้อซีเมนต์โดยไม่รู้ว่า เป็นของร้าย แต่คดีขาดอายุความตาม ป.พ.พ.มาตรา ๔๘๑ จึงพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ เห็นว่า ต้องใช้อายุความตาม ป.พ.พ.มาตรา ๑๖๔ จึงพิพากษากลับให้จำเลยคืนเงินแก่โจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกา เห็นว่า คดีนี้ปรากฏว่า แต่เดิมมีคดีอาญา แต่คดีอาญานี้ หาใช่คดีเดิมตามความหมายแห่งมาตรา ๔๘๑ ไม่ เพราะฉะนั้นจะใช้อายุความ ๓ เดือนไม่ถูก ส่วนมาตรา ๑๔๓, ๒๔๐ นั้นเล่า ก็เป็นเรื่องกำหนดระยะบอกล้างโมฆียกรรมและเรื่องอื่น ไม่เกี่ยวกับคดีนี้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
