คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองโดยไม่มีเหตุอันสมควรและไม่มีอำนาจตามกฎหมายที่จะกระทำได้ ได้บังอาจร่วมกันเข้าไปในบ้านอันเป็นเคหสถานที่อยู่อาศัยของนางล้วน นางล้วนได้ไล่ให้จำเลยทั้งสองออกจากบ้านแล้ว แต่จำเลยทั้งสองไม่ยอมออกไป และจำเลยที่ 1ได้บังอาจกล่าวถ้อยคำดูหมิ่นจ่าสิบตำรวจประกิจ เจ้าพนักงานตำรวจประจำสถานีตำรวจภูธรอำเภอโคกสำโรง ซึ่งจะจับกุมจำเลยที่ 1ในข้อหาว่าบุกรุกเคหสถาน อันเป็นการปฏิบัติการตามหน้าที่อันชอบด้วยกฎหมาย ว่า"อ้ายจ่า ถ้ามึงจับกู กูจะเอามึงออก" ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 136, 364, 365, 83จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานบุกรุกแต่จำเลยที่ 1 ไม่มีความผิดฐานดูหมิ่นเจ้าพนักงาน
เพราะถ้อยคำที่จำเลยที่ 1 กล่าว ไม่เป็นถ้อยคำที่ดูหมิ่นเจ้าพนักงาน พิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 364, 365, 83โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ฐานดูหมิ่นเจ้าพนักงานศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คดีมีปัญหาเพียงว่าถ้อยคำที่จำเลยที่ 1 กล่าวต่อจ่าสิบตำรวจประกิจในขณะที่จะเข้าจับกุมจำเลยทั้งสองในข้อหาฐานบุกรุก อันเป็นการปฏิบัติการตามหน้าที่อันชอบด้วยกฎหมายว่า"อ้ายจ่า ถ้ามึงจับกู กูจะเอามึงออก" เป็นการดูหมิ่นเจ้าพนักงานผู้ปฏิบัติการตามหน้าที่หรือไม่และเห็นว่า ถ้อยคำดังกล่าวเป็นถ้อยคำที่จำเลยกล่าวสบประมาท เหยียดหยาม และข่มขู่จ่าสิบตำรวจประกิจมิให้จับกุมจำเลย อันเป็นการดูหมิ่นจ่าสิบตำรวจประกิจเจ้าพนักงานผู้กระทำการตามหน้าที่แล้ว มิใช่เป็นการประท้วงการกระทำของจ่าสิบตำรวจประกิจดังคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 136 อีกกระทงหนึ่ง ให้เรียงกระทงลงโทษจำเลยที่ 1 นอกจากที่แก้คงพิพากษายืน
