คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขายปลีกเนื้อสุกรให้แก่นายใบ พวงพยอม ๑ กิโลกรัมราคา ๘ บาท เกินราคมสูงสุดที่ประกาศกำหนดไว้ ๒ บาท ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๘, ๑๗, ๑๘ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ พิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องของโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาข้อกฎหมายว่า ผู้อำนวยการทหารผ่านศึกไม่มีอำนาจออกประกาศกำหนดราคาสูงสุดของเนื้อสุกรได้เอง จำเลยจึงไม่มีผิด ศาลฎีกาปรึกาษาคดีแล้ว ตามฟ้องของโจทก์กล่าวหาว่า จำเลยฝ่าฝืนประกาศของผู้อำนวยการองค์การสงเคราะ์ทหารผ่านศึก ซึ่งได้ออกประกาศในฐานะเป็นพนักงานเจ้าหน้าที่ของคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควร จังหวัดพระนคร ซึ่งมิใช่เป็นการฝ่าฝืนประกาศของคณะกรรมการป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดพระนครเอง ปัญหาจึงมีว่า ผู้อำนวยการองค์การทหารผ่านศึกในฐานะเป็นเจ้าหน้าที่ของกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรฯ จะอาศํยอำนาจตามมาตรา ๑๐ กำหนดราคาสูงสุดของเนื้อสุกรชำแหละตามมาตรา ๘(๑) ได้หรือไม่
ศาลฎีกาเห็นว่า การกำหนดราคาสูงสุดของการขายส่งหรือขายปลีกสิ่งของที่ห้ามมิให้ค้ากำไรเกินควรนั้น กฎหมายให้อยู่ในอำนาจของคณะกรรมการที่จะ "สั่งการ" ได้ตามที่เห็นกสมควรตามความในมาตรา ๘ (๑) ส่วนมาตรา ๑๐ เป็นเรื่องที่คณะกรรมการมีอำนาจแต่งตั้งบุคคลใดเป็นพนักงานเจ้าหน้าที่ เพื่อปฏิบัติการ อันอยู่ในอำนาจของคณะกรรมการแทนคณะกรรมการได้เท่านั้น มาตรา ๑๐ หามีบทให้คณะกรรมการมีอำนาจมอบหมายอำนาจและหน้าที่ ที่กฎหมายให้แกคณะ่กรรมการให้ผู้อื่นโดยสิ้นเชิงไม่ ฉะนั้นประกาศของผู้อำนวยการองค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกในเรื่องนี้ จึงหามีผลบังคับอันถึงจะเอาความผิดเป็นโทษอาญาแก่ผู้ที่ฝ่าฝืนประกาศนั้นไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลล่าง ให้ยกฟ้อง
