คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ค่าจ้างวันละ ๖๑ บาทระหว่างวันที่ ๒๔ ตุลาคม ๒๕๒๔ ถึงวันที่ ๓๑ มกราคม ๒๕๒๕ จำเลยสั่งให้โจทก์ทำงานเพียงครึ่งวันและจ่ายค่าจ้างให้โจทก์เพียงวันละ ๓๐.๕๐ บาท เป็นการผิดสัญญาจ้าง ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างที่ขาดแก่โจทก์
จำเลยให้การว่า จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ถูกต้องตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างแล้ว ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์ที่ ๒๘ และที่ ๒๙ อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์อุทธรณ์ว่าข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างลงวันที่ ๓๐ ตุลาคม ๒๕๒๔ ระหว่างจำเลยกับลูกจ้างเป็นโมฆะเพราะขัดต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ ไม่มีผลบังคับพิเคราะห์แล้วประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๑๑) ลงวันที่ ๑๕ กันยายน ๒๕๒๔ ซึ่งใช้บังคับอยู่ในขณะเกิดกรณีตามฟ้อง ข้อ ๕กำหนดว่า "...คำว่า วัน หมายถึงเวลาทำงานปกติของลูกจ้างซึ่งไม่เกินชั่วโมงทำงานดังต่อไปนี้ แม้นายจ้างจะให้ลูกจ้างทำงานน้อยกว่าเวลาทำงานปกติเพียงใดก็ตาม... (๒) แปดชั่วโมงสำหรับงานอุตสาหกรรมหรืองานขนส่ง" ส่วนข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างลงวันที่ ๓๐ ตุลาคม ๒๕๒๔ ข้อ ๓ กำหนดว่า"ตามข้อเรียกร้องข้อ ๓ เรื่องค่าจ้างสำหรับบริษัทฯ
ไม่มีงานให้ทำ ทั้งสองฝ่ายตกลงกันดังนี้ ๓.๑ ถ้าไม่มีงานทำให้แจ้งให้หัวหน้าทราบ ถ้าทำงาน ๑/๒ วันนายจ้างจะจ่ายค่าจ้างให้ ๑/๒ แรง ทั้งนี้ลูกจ้างจะต้องทำงานตามที่นายจ้างมอบหมาย" เห็นได้ว่าข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างดังกล่าวเป็นข้อตกลงตามข้อเรียกร้องของฝ่ายลูกจ้างเรื่องกำหนดอัตราค่าจ้างเกี่ยวกับงานที่นายจ้างมอบหมายให้ทำในกรณีที่จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างไม่มีงานให้ลูกจ้างทำตามปกติหาใช่เป็นการกำหนดอัตราค่าจ้างสำหรับเวลาทำงานตามปกติของลูกจ้างอันเป็นการฝ่าฝืนต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำอย่างใดไม่ อัตราค่าจ้างสำหรับการทำงานในเวลาทำงานปกติของโจทก์ยังคงมีอยู่เช่นเดิมคือวันละ ๖๑ บาท ดังนั้น การที่จำเลยกับลูกจ้างทำข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง กำหนดอัตราค่าจ้างในกรณีที่จำเลยไม่มีงานให้ทำดังกล่าวจึงไม่เป็นการขัดกับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
