คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันลักนาฬิกาของกลางหรือรับไว้โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของร้าย ขอให้ลงโทษ นายเปื้อมจำเลยรับว่าได้ลักทรัพย์ในเคหะสถานตามฟ้อง นายเพียรจำเลยว่าได้ซื้อนาฬิกาของกาลาง ๖ เรือนไว้จาก จำเลย ที่ ๑ โดยไม่รู้ว่าเป็นของร้าย เพิ่งมารู้ภายหลังเมื่อถูกจับกุม
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่านายเปื้อมจำเลยผู้เดียวมีความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๙๓,๒๙๔ แต่นายเปื้อมเป็นเด็กอายุเพียง ๑๓ ปีเศษ ให้เรียกบิดามารดาหรือผู้ปกครองมาทำทัณฑ์บลไว้มีกำหนด ๒ ปี ผิดทัณฑ์บลปรับ ๒๐๐ บาท มิฉะนั้นให้ส่งตัวไปโรงเรียนฝึกอบรมมีกำหนด ๒ปี ให้ยกฟ้องสำหรับนายเพียร จำเลยเสียฯลฯ
โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษนายเพียรจำเลยฐานรับของโจร
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก่ว่า นายเพียรจำเลยที่ ๒ มีความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๒๑ ให้จำคุก ๑ ปี ปราณีลดให้ตามมาตรา ๕๙ หนึ่งในสาม คงให้จำคุกไว้ ๘ เดือนนอกนั้นคงยืน นายเพียรจำเลยที่ ๒ ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าการที่จะวินิจฉัยว่าจำเลยได้รับของกลางไว้โดยรู้แล้วว่าเป็นของที่ได้มาโดยการกระทำผิดกฎหมายหรือไม่ต้องดูพฤติการณ์ทั่ว ๆ ไปประกอบกันเพื่อสอดส่องให้เห็นเจตนาของจำเลยเรื่องนี้ได้ความว่านายเพียรจำเลยซื้อในราคาถูกประการหนึ่ง ทั้งในชั้นสอบสวนนายเพียรจำเลยก็ให้การรับสารภาพว่าได้รับซื้อไว้โดยรู้ในขณะนั้นว่าเป็นของที่ถูกลักมา พฤติการณ์ต่าง ๆ ประกอบกันเพียงพอให้ฟังว่า นายเพียรจำเลยได้รับนาฬิกาของกลางนี้ไว้โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของที่ได้มาโดยการกระทำผิดกฎหมาย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
