คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ กู้ยืมเงินไปจากโจทก์ โดยจำเลยที่ ๒ ได้ทำหนังสือสัญญาค้ำประกันการกู้ยืมดังกล่าว ครบกำหนดชำระจำเลยไม่ชำระหนี้ ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์จำนวน ๖๐,๓๕๖ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ ๑๕ ต่อปี ในต้นเงิน๓๔,๕๐๐ บาท นับแต่วันถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ ๒ ให้การว่า จำเลยที่ ๒ ลงลายมือชื่อในหนังสือสัญญาค้ำประกัน แต่ขณะนั้นหนังสือสัญญาค้ำประกันยังไม่ได้กรอกจำนวนเงินหรือข้อความใด ๆ หนังสือสัญญาค้ำประกันไม่ชอบด้วยกฎหมาย ไม่มีมูลหนี้ต่อกัน ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ใช้เงินแก่โจทก์จำนวน๓๔,๕๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ ๑ เมษายน ๒๕๓๒ เป็นต้นไป กับให้จำเลยที่ ๑ ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมโดยกำหนดค่าทนายความ ๑,๐๐๐ บาท หากจำเลยที่ ๑ ไม่ชำระ ให้จำเลยที่ ๒ ชำระแทน และให้จำเลยที่ ๒ ชำระค่าเสียหายอีก ๔๐๐ บาท แก่โจทก์ จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องเฉพาะจำเลยที่ ๒ ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่าหนังสือสัญญาค้ำประกันตามเอกสารหมาย จ.๑ ไม่ได้ปิดอากรแสตมป์และโจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ ๒ รับผิดตามหนังสือสัญญาค้ำประกันตามเอกสารหมาย จ.๑ จำเลยที่ ๒ ให้การรับว่า ได้ลงลายมือชื่อในหนังสือสัญญาค้ำประกันตามเอกสารหมาย จ.๑ จริง แต่ขณะลงลายมือชื่อยังไม่มีข้อความในเอกสารดังกล่าว
พิเคราะห์แล้วเห็นว่าตามคำให้การของจำเลยที่ ๒ มิได้ยอมรับว่าได้ทำหนังสือสัญญาค้ำประกัตามเอกสารหมาย จ.๑ โจทก์เขียนข้อความในหนังสือสัญญาค้ำประกันเองโดยจำเลยที่ ๒ ไม่รู้เห็นยินยอม คำให้การของจำเลยที่ ๒ดังกล่าวจึงเป็นการกล่าวอ้างว่าเอกสารหนังสือสัญญาค้ำประกันไม่ถูกต้อง จะฟังว่าจำเลยที่ ๒ ให้การรับว่า จำเลยที่ ๒ ค้ำประกันเงินกู้จำเลยที่ ๑ ดังที่โจทก์กล่าวอ้างไม่ได้ โจทก์มีหน้าที่ต้องนำสืบถึงข้อกล่าวอ้างของโจทก์ให้ปรากฏ และการจะนำสืบถึงข้อกล่าวอ้างดังกล่าว โจทก์ก็ต้องอาศัยเอกสารหนังสือสัญญาค้ำประกันเป็นพยานหลักฐาน เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่า หนังสือสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.๑ ไม่ได้ปิดอากรแสตมป์ จึงใช้เป็นหลักฐานในคดีแพ่งไม่ได้ตามประมวลรัษฎากร มาตรา ๑๑๘ และสัญญาค้ำประกันประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๖๘๐ วรรคสอง
บัญญัติว่าอนึ่ง สัญญาค้ำประกันนั้น ถ้ามิได้มีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ค้ำประกันเป็นสำคัญ ท่านว่าจะฟ้องร้องให้บังคับคดีหาได้ไม่ ดังนี้ เมื่อคดีโจทก์ไม่อาจรับฟังได้ว่า โจทก์มีเอกสารหนังสือสัญญาค้ำประกันมาแสดง โจทก์จึงฟ้องร้องให้บังคับคดีไม่ได้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ.
