คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าเจ้าทรัพย์เอากะเป๋าบรรจุทรัยพ์ซึ่งใส่กุญแจฝากจำเลยเก็บไว้ พอกลางคืนจำเลยทำอุบายร้องเอะอะว่า มีผู้ร้ายมาลักทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ที่ฝากแลของ ๆ จำเลยไป แล้วจำเลยไปแจ้งเหุแก่นานสิบตำรวจเอกหมื่นองอาจจธุระว่ามีผู้ร้ายลักทรัพย์ผู้บังคับกองตำรวจแลอำเภอไปไต่สวนแลตรวจค้นห้องจำเลยพบทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ซุกซ่อนอยู่ดังนี้ ศาลเดิมตัดสินให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๓๑๔
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยทำอุบายเอาทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ที่ฝากไว้ซุกซ่อนเพื่อเอาเป็นประโยชน์ตน ต้องมีผิดตาม ม.๓๑๔ แต่ความผิดฐานนี้ตาม ม.๓๒๐ ว่าผู้ใดรับความเสียหายมาร้องทุกข์จึงให้เจ้าพนักงานเอาคดีขึ้นว่ากล่าว แต่คดีนี้เจ้าทรัพย์หาได้ร้องทุกข์ไม่ แลตามรายงานบันทึกของอำเภอก็เป็นแต่รับแจ้งเหตุโดยรายงานของตำรวจ หาใช้เจ้าทรัยพ์แจ้งความไม่ จึงตัดสินให้ยกฟ้องโจทก์
