คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้มีดปลายแหลมตัวมีดยาว ๒๑ ซม.แทงผู้ตาย ๆ โดยเจตนา ขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.อาญา ม.๒๔๙ และริบมีดของกลาง
จำเลยให้การรับว่าได้ใช้มีดแทงผู้ตาย แต่ไม่ตั้งใจจะฆ่าให้ตาย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าหากแต่แทงไปถูกที่สำคัญจึงถึงแก่ความตาย จึงพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๑ ให้จำคุก ๘ ปี จำเลยรับสารภาพลดให้กึ่งหนึ่งตาม ม.๕๙ คงจำคุก ๔ ปี ของกลางริบ
โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.อาญา ม.๒๔๙
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นให้จำคุกจำเลย ๑๕ ปี ตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๙ จำเลยรับสารภาพลดให้กึ่งหนึ่งตาม ก.ม.อาญา ม.๕๙ คงจำคุก ๗ ปี ๖ เดือน นอกจากที่แก้นี้คงเป็นไปตามเดิม
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาขอให้ลงโทษตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาประชุมปรึกษาคดีนี้แล้วเห็นว่ามีดของกลางที่จำเลยใช้แทงนายสวัสดิ์ผู้ตายนั้นเป็นมีดปลายแหลมมีขนาดค่อนข้างใหญ่ ตัวมีดวัดได้ยาว ๒๑ ซม.และจำเลยได้แทงนายสวัสดิ์โดยเต็มแรงตรงชายโครงด้านขวาซึ่งเป็นที่สำคัญปรากฏว่าตามรายงานชันสูตรพลิกศพนายสวัสดิ์ผู้ตายว่าผู้ตายถูกแทงเป็นบาดแผลลึกถึง ๑๔ ๑/๒ ซม. กว้าง ๓ ซม. ทลุเข้าภายในช่องท้องถึงกะเพราะอาหารลำใส้ขาดทลักออกมาจุกปากแผลโลหิตตกในเมื่อนายสวัสดิ์ถูกแทงแล้ววิ่งไล่จำเลยไปได้ ๔ วาก็ล้มลงขาดใจตาย การกระทำของจำเลยอาจแลเห็นผลได้ว่าผู้ที่ตนแทงอาจถึงแก่ความตายจำเลยจึงมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ศาลอุทธรณ์พิจารณาปรับบทและกำหนดโทษจำเลยมาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน.
