คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยทั้งสองและบริวารออกจากตึกแถวของโจทก์และให้ใช้ค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยจำเลยทั้งสองให้การว่า เกี่ยวกับตึกแถวพิพาทศาลฎีกาเคยพิพากษาคดีส่วนอาญาที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองในข้อหาแจ้งความเท็จและบุกรุกว่าจำเลยทั้งสองไม่มีความผิดฐานบุกรุก จำเลยทั้งสองจึงมีสิทธิครอบครองตึกแถวพิพาท ฟ้องโจทก์เป็นฟ้องซ้ำค่าเสียหายที่โจทก์เรียกร้องสูงเกินไปและคดีขาดอายุความวันนัดสืบพยานโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยชี้ขาดได้แล้วจึงมีคำสั่งให้งดสืบพยานโจทก์จำเลยศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยทั้งสองพร้อมบริวารออกจากตึกแถวพิพาทให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ก่อนฟ้องเดือนละ 1,500 บาท รวม 12 เดือน เป็นเงิน 18,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7 ครึ่งต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยทั้งสองจะชำระเสร็จ และให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์อีกเดือนละ 1,500 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยทั้งสองและบริวารจะออกไปจากตึกแถวพิพาทจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องคดีนี้ซ้ำกับคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 5649-5650/2516 ของศาลแพ่ง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า คำฟ้องโจทก์คดีนี้ไม่เป็นฟ้องซ้ำตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดีในชั้นพิจารณาพิพากษาใหม่
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามคำพิพากษาฎีกาที่ 279-280/2519 ที่โจทก์อ้างนั้น เป็นคดีที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 1 กับนายบรรจบเป็นคดีแพ่งฐานละเมิดสิทธิของโจทก์ในตึกแถวพิพาทรายเดียวกันนี้ และศาลฎีกาได้วินิจฉัยชี้ขาดว่าตึกแถวพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แล้ว จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นคู่ความในคดีแพ่งดังกล่าวย่อมต้องผูกพันตามผลของคำพิพากษาฎีกาที่โจทก์อ้าง ส่วนจำเลยที่ 2 แม้จะเป็นบุคคลภายนอกในคดีนั้นแต่ก็ให้การต่อสู้ในคดีนี้ว่าตึกแถวพิพาทเป็นของจำเลยที่ 1 ไม่ได้อ้างว่าเป็นของตน จึงไม่ได้พิสูจน์ว่าตนมีสิทธิดีกว่าโจทก์อย่างไร ผลแห่งคำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉัยถึงกรรมสิทธิ์ในตึกแถวพิพาทดังกล่าวย่อมใช้ยันจำเลยที่ 2 ได้เช่นเดียวกันส่วนคำพิพากษาฎีกาที่ 1037/2519 ที่จำเลยทั้งสองอ้างมาเป็นคดีอาญาที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองในคดีนี้กับพวกข้อหาแจ้งความเท็จ และบุกรุกตึกแถวพิพาทรายเดียวกัน
คดีดังกล่าวศาลฎีกาวินิจฉัยว่าจำลเยทั้งสองกับพวกมิได้มีเจตนากระทำความผิดตามที่โจทก์ฟ้อง มิได้วินิจฉัยชี้ขาดถึงกรรมสิทธิ์ในตึกแถวพิพาทว่าเป็นของจำเลยที่ 1 แต่อย่างใด โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องขับไล่และเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองได้พิพากษายืน
