คำฟ้องและคำให้การ
ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงต้องกันว่าจำเลยกับพวกอีก ๒ คนมีอาวุธสมคบกันทำการลักทรัพย์ที่ในห้องโรงของ ซ.เมื่อได้ทรัพย์บางอย่างแล้วกำลังค้นทรัพย์อื่นต่อไป เจ้าทรัพย์รู้สึกตัวจำเลยกับพวกได้ทำร้ายพวกเจ้าทรัพย์บาดเจ็บ จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๐๑
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าฎีกาของจำเลยซึ่งคัดค้านข้อเท็จจริงมานั้นศาลชั้นต้นไม่รับจำเลยมิได้คัดค้านปัญหาข้อนี้จึงเป็นอันยุตติตามศาลล่าง ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยตามนัยฎีกาที่ ๘๓๓/๒๔๗๗ ส่วนฎีกาอีกข้อหนึ่งที่ว่าจำเลยควรมีผิดเพียงฐานพยายามลักทรัพย์นั้น เมื่อข้อเท็จจริงต้องฟังตามศาลล่างแล้ว จำเลยก็ต้องมีผิดฐานปล้นทรัพย์หาใช่ฐานพยายามลักทรัพย์ไม่ ข้อเถียงอื่น ๆ ก็เป็นการเถียงข้อเท็จจริง ซึ่งศาลฎีการับวินิจฉัยไม่ได้ดังกล่าวข้างต้น
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย
