คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกที่หลบหนี ได้ร่วมกันใช้อาวุธขู่เข็ญและใช้กำลังประทุษร้าย กอดปล้ำ กระทำอนาจารนางสาวหรรษาอายุ 16 ปีซึ่งมิใช่ภรรยาของจำเลย แล้วบังอาจผลัดกันข่มขืนกระทำชำเรานางสาวหรรษาจนสำเร็จความใคร่คนละหนึ่งครั้ง อันมีลักษณะเป็นการโทรมหญิง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 278, 83 ประกาศของคณะปฏิวัติ (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2514 ข้อ 7, 9จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 90 จำคุก 5 ปี จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 83 จำคุก 2 ปีจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคสอง ส่วนกำหนดโทษให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสองฎีกาขอให้ยกฟ้องศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 90 จำคุก 5 ปี จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278, 83 จำคุก 2 ปี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคสอง ลงโทษจำคุกเท่ากับศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์แก้บทลงโทษจำเลยทั้งสองเท่านั้น แต่ก็ลงโทษจำคุกไม่เกินห้าปีเช่นเดียวกับศาลชั้นต้น ถือว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขเล็กน้อย และฎีกาของจำเลยทั้งสองที่ว่าโจทก์ไม่ได้ตัวผู้เสียหายมาเบิกความสนับสนุนคำฟ้องจึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยทั้งสองกระทำความผิดดังโจทก์ฟ้องนั้น เป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจเกี่ยวกับการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐาน จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 218 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายกฎีกาของจำเลยทั้งสอง
