คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้เงินโจทก์หลายครั้งรวมเป็นเงินทั้งสิ้น 13,000 บาทครบกำหนดจำเลยผิดนัดไม่ชำระหนี้ โจทก์ทวงถามแล้วจำเลยก็ไม่ชำระขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้กู้เงินโจทก์ แต่จำเลยกู้เงินจากนายพานิชย์เป็นเงิน 3,000 บาท นายพานิชย์ให้จำเลยเขียนชื่อในกระดาษแผ่นหนึ่งไว้ลอย ๆต่อมานายพานิชย์ข่มขู่และใช้กลฉ้อฉลหลอกลวงให้จำเลยลงลายมือชื่อในสัญญากู้ฉบับหนึ่ง โดยให้ลงจำนวนเงินไว้ 6,000 บาท ต่อมานายพานิชย์บอกว่าสัญญากู้ดังกล่าวไม่สมบูรณ์ ใช้ไม่ได้ ให้จำเลยทำสัญญาใหม่อีกฉบับหนึ่ง มูลหนี้ดังกล่าวจึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 650วรรคสอง
สัญญายืมใช้สิ้นเปลืองย่อมบริบูรณ์ต่อเมื่อส่งมอบทรัพย์สินที่ยืม การกู้ยืมเงินเข้าลักษณะยืมใช้สิ้นเปลือง ดังนั้นที่จำเลยนำสืบว่าจำเลยมิได้กู้ยืมเงินโจทก์ ย่อมถือได้ว่าจำเลยนำสืบว่าจำเลยมิได้รับมอบเงินกู้จากโจทก์ ซึ่งเป็นเหตุให้สัญญากู้รายพิพาทไม่บริบูรณ์ ทั้งไม่มีมูลหนี้เงินกู้ระหว่างโจทก์จำเลย โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94 วรรคสอง บัญญัติว่า มิได้ถือว่าเป็นการตัดสิทธิคู่ความในอันที่จะกล่าวอ้างและนำพยานบุคคลมาสืบประกอบข้ออ้างว่า พยานเอกสารที่แสดงนั้นเป็นเอกสารปลอม หรือไม่ถูกต้องทั้งหมดหรือแต่บางส่วน หรือสัญญาหรือหนี้อย่างอื่นที่ระบุไว้ในเอกสารนั้นไม่สมบูรณ์ หรือคู่ความอีกฝ่ายหนึ่งตีความหมายผิดการที่จำเลยนำพยานบุคคลมาสืบว่า สัญญากู้รายพิพาทไม่บริบูรณ์หรือไม่สมบูรณ์และไม่มีมูลหนี้ จำเลยไม่ต้องรับผิดชดใช้เงินตามสัญญากู้รายพิพาทแก่โจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง จำเลยย่อมกระทำได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94 วรรคสองพิพากษายืน
