คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ได้ทำสัญญากู้ยืมเงินโจทก์ ๓ ฉบับ เป็นเงินรวม ๗๐๗,๔๐๕ บาท ตามสัญญาแต่ละฉบับ มีจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นประธานกรรมการบริหารของจำเลยที่ ๑ ในฐานะส่วนตัวได้ทำสัญญาค้ำประกัน ต่อมาจำเลยทั้งสองไม่ชำระหนี้ตามกำหนดในสัญญา ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ ๒ ให้การว่า จำเลยที่ ๒ ทำสัญญาค้ำประกันในฐานะประธานกรรมการสมาคมจำเลยที่ ๑ ไม่ได้ทำสัญญาค้ำประกันในฐานะส่วนตัว จึงไม่ต้องรับผิดตามสัญญาค้ำประกัน ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๒ ทำสัญญาค้ำประกันเป็นส่วนตัว ต้องรับผิดต่อโจทก์พิพากษาให้จำเลยที่ ๒ ชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒ ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นประธานกรรมการสมาคม จำเลยที่ ๑ได้ทำสัญญาค้ำประกันมีใจความว่า จำเลยที่ ๒ ตำแหน่งประธานสมาคมจำเลยที่ ๑ขอทำสัญญาค้ำประกันว่า ตามที่จำเลยที่ ๑ ยืมเงินจากโจทก์ จำเลยที่ ๒ ขอรับรองว่าถ้าหากจำเลยที่ ๑ ไม่ปฏิบัติตามสัญญาที่ให้ไว้กับโจทก์ไม่ว่าข้อหนึ่งข้อใด จำเลยที่ ๒ยอมรับผิดชำระหนี้ให้โจทก์แทนจำเลยที่ ๑ โดยไม่ต้องเรียกร้องเอาจากจำเลยที่ ๑ ก่อนแล้ววินิจฉัยว่า ตามข้อสัญญาค้ำประกันดังกล่าวได้ความชัดว่า จำเลยที่ ๒ ได้ยอมผูกพันเข้าเป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ว่าจะรับโอนชำระหนี้โจทก์แทนจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๑ซึ่งเป็นผู้ยืมไม่อาจทำสัญญาค้ำประกันตนเองให้มีผลตามกฎหมายได้แต่ประการใดข้อต่อสู้ของจำเลยที่ ๒ ที่ว่าไม่ต้องรับผิดในฐานะส่วนตัวจึงเป็นการฝ่าฝืนข้อสัญญาและสภาพแห่งสัญญาค้ำประกัน จำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดชอบเป็นส่วนตัว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
