คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระเงินกู้และดอกเบี้ยถึงวันฟ้องจำนวน ๒๐,๖๒๕ บาทแก่โจทก์
จำเลยให้การว่าได้กู้เงินโจทก์ไปตามฟ้องจริง แต่จำเลยได้ชำระให้แก่โจทก์แล้วสองระยะ คือชำระดอกเบี้ย ๑,๕๐๐ บาทให้แก่ตัวแทนของโจทก์ต่อมาจำเลยออกเช็คอีกฉบับหนึ่งจำนวนเงิน ๑๒,๐๐๐ บาท ชำระต้นเงินและดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ ๆ นำเช็คดังกล่าวไปขึ้นเงินไม่ได้ได้แจ้งความต่อตำรวจจำเลยได้นำเงินจำนวนตามเช็คไปชำระหนี้ให้แก่โจทก์ต่อหน้าพนักงานสอบสวน จำเลยคงเป็นหนี้โจทก์อีก ๗,๑๒๕ บาท เท่านั้น
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า จำเลยคงค้างชำระเงินแก่โจทก์อยู่๗,๑๒๕ บาท พิพากษาให้ใช้เงินจำนวนดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลล่างทั้งสองสำหรับข้อเท็จจริงที่จำเลยนำสืบ และวินิจฉัยข้อกฎหมายเกี่ยวกับการนำสืบการใช้เงินว่า เมื่อโจทก์แจ้งความต่อพนักงานสอบสวนในข้อหาไม่มีการใช้เงินตามเช็คตามที่จำเลยต่อสู้มานั้น จำเลยได้นำเงิน ๑๒,๐๐๐ บาท ไปมอบให้พนักงานสอบสวนเพื่อมอบแก่โจทก์ พนักงานสอบสวนได้ทำบันทึกไว้แล้วให้โจทก์เซ็นรับไป จำเลยย่อมนำสืบถึงการใช้เงินรายนี้ได้ เพราะจำเลยมีหลักฐานเป็นหนังสือ คือบันทึก (เอกสารหมาย ล.๔) ที่โจทก์ผู้ให้ยืมลงลายมือชื่อไว้มาแสดงแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
