คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าเจ้าทรัพย์ไปซื้อของที่จำเลยที่ ๑ แล้วลืมกะเป๋าสตางค์ไว้จำเลยที่ ๑ จึงหยิบกะเป๋านั้นส่งให้จำเลยที่ ๒ ซึ่งนั่งอยู่ใกล้กัน เจ้าทรัพย์ไปได้สัก ๓ วานึกขึ้นได้จึงกลับมาถามหา จำเลยที่ ๑ ว่าไม่เห็นเจ้าทรัพย์ถามคนที่นั่งติดกับจำเลยที่ ๑ คนนั้นชี้มือมาที่จำเลยที่ ๑ เจ้าทรัพย์จึงหันมาถามจำเลยที่ ๑ ๆ ปฏิเสธแลปัดพกผ้าซิ่นให้ดู เป็นอันว่าเจ้าทรัพย์ไม่ได้ทรัพย์คืน
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้ง ๒ ฐานลักทรัพย์ตาม ม.๒๙๓ ศาลชั้นต้นลงโทษตาม ม.๒๙๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยที่ ๒ ร่วมมือกับจำเลยที่ ๑ ภายหลัง เมื่อการลักทรัพย์สำเร็จแล้วจึงมีผิดเพียงฐานรับของโจรแต่โจทก์มิได้ฟ้องฐานนี้ จึงให้ปล่อยตัวจำเลยที่ ๒ ศาลฎีกาตัดสินว่าเมื่อเจ้าทรัพย์ลืมกะเป๋าไว้นั้น จำเลยที่ ๒ อยู่ที่นั้นได้รู้เห็นด้วยเมื่อจำเลยที่ ๑ ส่งให้จำเลยที่ ๒ ก็รับมาซ่อนไว้เจ้าทรัพย์มาถามหาก็ไม่ได้เพราะการช่วยเหลือของจำเลยที่ ๒ การลักจึงสำเร็จสมประสงค์ จึงถือว่าจำเลยที่ ๒ ได้สมคบร่วมมือในการลักด้วย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น
