คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยรับราชการเป็นเจ้าหน้าที่บริหารงานที่ดินอำเภอ มีหน้าที่รับคำร้องและคำร้องคัดค้านต่าง ๆ จากประชาชน โจทก์ได้นำคำคัดค้านเรื่องที่ดินของโจทก์ไปยื่นต่อจำเลย จำเลยอ่านดูคำร้องคัดค้านแล้วได้กล่าววาจาด่าโจทก์ซึ่งหน้าและต่อหน้าธารกำนัลอันเป็นการรังแกหรือข่มเหงโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความอับอายหรือเดือดร้อนรำคาญในที่สาธารณสถาน และเป็นการเจตนาปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหายแก่โจทก์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157, 393, 397ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าฟ้องโจทก์ในข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้องข้อหานี้ ส่วนข้อหาตามมาตรา 393, 397 มีมูล ให้ประทับฟ้องโจทก์ไว้โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
จำเลยรับราชการเป็นเจ้าพนักงานที่ดินมีหน้าที่เกี่ยวกับที่ดินที่ประชาชนมาติดต่อ โจทก์ได้ไปยื่นคำคัดค้านเกี่ยวกับที่ดินของโจทก์ต่อจำเลยที่สำนักงานที่ดิน จำเลยอ่านดูคำคัดค้านแล้วได้พูดว่า "มึงมาค้านแล้ว ทำไมมึงมาค้านอีก เจ้ากฎหมายใหญ่ อี ม.ศ. 8 อีทนายทะแนะใหญ่ ต่อไปอย่าเข้ามาทำนาที่กูรังวัดไว้รู้จักว่ากูเป็นที่ดินใหญ่ไหม ขืนดื้อทำไปต้องเป็นข้าวของคนอื่น กูรังวัดห้ามไว้แล้ว" เห็นว่า ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 จะต้องเป็นกรณีที่เจ้าพนักงานปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด เมื่อจำเลยได้รับคำคัดค้านของโจทก์ไว้ดำเนินการต่อไป ถือได้ว่าจำเลยปฏิบัติการไปตามหน้าที่โดยชอบแล้วมิได้ทำให้โจทก์เกิดความเสียหายเกี่ยวกับคำคัดค้านนี้แต่อย่างใด การที่จำเลยกล่าวคำดังกล่าวข้างต้น จึงหาใช่เป็นการปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหายแก่โจทก์ไม่ ฟ้องโจทก์จึงไม่มีมูลความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
