คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามโดยทุจริตได้ร่วมกันใช้อุบายหลอกลวงนายชองผู้เสียหายด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จว่า บริษัทบุญรอดบริวเวอรี่จำกัด จะยุบตัวแทนจำหน่ายเบียร์ตราสิงห์ที่จังหวัดสมุทรปราการและจะหาบุคคลอื่นเป็นตัวแทน จำเลยทั้งสามรู้จักนายพลและผู้จัดการบริษัทฯ สามารถติดต่อให้ผู้เสียหายเป็นตัวแทนได้ โดยขอค่าสมนาคุณเป็นเงิน 2,000,000 บาท ซึ่งความจริงแล้วบริษัทฯ ไม่ได้ยุบตัวแทนและพวกจำเลยไม่เคยรู้จักกับผู้จัดการบริษัทฯ หรือนายพลที่จะติดต่อให้แต่อย่างใด จำเลยทั้งสามลงมือกระทำผิดไปตลอดแล้วแต่การกระทำไม่บรรลุผลเพราะมีผู้บอกให้ผู้เสียหายรู้ความจริงเสียก่อนเป็นเหตุให้ผู้เสียหายไม่หลงเชื่อคำหลอกลวงของพวกจำเลยและไม่ได้มอบเงินให้พวกจำเลยไป
ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 83, 341จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดตามฟ้องให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 1 และที่ 3โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้ผู้เสียหายจะหลงเชื่อคำหลอกลวงของจำเลยที่กล่าวอ้างว่าบริษัทบุญรอดบริวเวอรี่จำกัดจะยุบตัวแทนคนเดิมแล้วตั้งผู้เสียหายเป็นตัวแทนคนใหม่ และผู้เสียหายลงลายมือชื่อในหนังสือสัญญาจ่ายค่าสมนาคุณให้จำเลยไป จำเลยก็ไม่ได้ทรัพย์สินอะไรไปจากผู้เสียหายเพราะสัญญาจ่ายค่าสมนาคุณดังกล่าวระบุไว้ในข้อ 2 ว่า ผู้เสียหายจะจ่ายค่าสมนาคุณให้แก่จำเลยก็ต่อเมื่อผู้เสียหายได้ทำสัญญาเป็นตัวแทนจำหน่ายเบียร์ตราสิงห์กับบริษัทบุญรอดบริวเวอรี่
จำกัด เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งเป็นลักษณะของสัญญาต่างตอบแทน ถ้าผู้เสียหายไม่ได้เป็นตัวแทนก็ไม่ต้องจ่ายค่าสมนาคุณหรือทรัพย์สินอื่นใด การกระทำของจำเลยตามที่โจทก์ฟ้องและนำสืบจึงไม่เป็นความผิดฐานพยายามฉ้อโกงคดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยหลายคนได้กระทำความผิดฐานเดียวกันจำเลยที่ 1 และที่ 3 อุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นซึ่งให้ลงโทษ แต่จำเลยที่ 2 มิได้อุทธรณ์ คดีเฉพาะจำเลยที่ 2 จึงถึงที่สุด เมื่อการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดฐานพยายามฉ้อโกงตามโจทก์ฟ้องซึ่งเป็นเหตุในส่วนลักษณะคดี ศาลฎีกาเห็นสมควรพิพากษาตลอดไปถึงจำเลยที่ 2 ที่มิได้อุทธรณ์ ให้มิต้องถูกรับโทษด้วยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213 ประกอบด้วยมาตรา 225พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับคดีที่เกี่ยวกับจำเลยที่ 2ด้วย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
